Shloka 14
Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
दिव्यपुष्पान्वितं श्रीमत् पितामहसभोपमम् | त॑ दृष्टवा गौतम: प्रीतो मन:कान््तमनुत्तमम्
divyapuṣpānvitam śrīmat pitāmahasabhopamam | taṁ dṛṣṭvā gautamaḥ prīto manaḥkāntam anuttamam ||
தெய்வீக மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, செல்வச் சிறப்பால் ஒளிவிட்டு, பிதாமகர் (பிரம்மா) சபையை ஒத்த பெருமையுடன் விளங்கிய அந்த உத்தமமான, மனம் கவரும் ஆலமரத்தை கண்டதும் கௌதமர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how contact with the sacred—here symbolized by a divinely blossoming, splendid tree likened to Brahmā’s assembly—naturally uplifts the mind, producing joy and reverence, which support dharmic disposition and inner refinement.
Bhīṣma describes Gautama encountering a wondrous, radiant tree adorned with celestial flowers. Its grandeur is compared to the hall of the Grandsire (Brahmā). On seeing it, Gautama becomes deeply pleased.