Shloka 10
Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
वैशमग्पायन उवाच समाप्तवचने तस्मिन्नर्थशास्त्रविशारद: । पार्थो धर्मार्थतत्त्वज्ञो जगौ वाक््यं प्रचोदित:
Vaiśaṃpāyana uvāca: samāptavacane tasminn arthaśāstraviśāradaḥ | pārtho dharmārthatattvajño jagau vākyaṃ pracoditaḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அர்த்தசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர் அவர் உரையை முடித்தவுடன், தர்மமும் அர்த்தமும் பற்றிய தத்துவத்தை அறிந்த பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) தூண்டப்பட்டு இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical-political instruction: after a discourse by a master of arthaśāstra, Arjuna—presented as discerning both dharma (moral law) and artha (practical welfare)—is moved to speak, signaling that righteous governance requires integrating ethical principle with pragmatic policy.
Vaiśaṃpāyana narrates a transition in dialogue: an expert in statecraft finishes his speech, and Arjuna (Pārtha), prompted by the situation, begins his reply.