Shloka 65
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
पुमांसमुन्नयेत् प्राज्ञ: शयने तप्त आयसे । अप्यादधीत दारूणि तत्र दहोत पापकृत्,इसी तरह व्यभिचारी पुरुषको बुद्धिमान् राजा लोहेकी तपायी हुई खाटपर सुलाकर ऊपरसे लकड़ी रख दे और आग लगा दे, जिससे वह पापी उसीमें जलकर भस्म हो जाय। महाराज! पतिकी अवहेलना करके परपुरुषोंसे व्यभिचार करनेवाली स्त्रियोंके लिये भी यही दण्ड है, उपर्युक्त कहे हुएमें जिन दुष्टोंके लिये प्रायश्चित्त बताया है, उनके लिये यह भी विधान है कि एक वर्षके भीतर प्रायश्चित्त न करनेपर दुष्ट पुरुषको दूना दण्ड प्राप्त होना चाहिये। जो मनुष्य दो, तीन, चार या पाँच वर्षोतक उस पतित पुरुषके संसर्गमें रहे, वह मुनिजनोचित व्रत धारण करके उतने ही वर्षोतक पृथ्वीपर घूमता हुआ भिक्षावृत्तिसे जीवन- निर्वाह करे
pumāṁsam unnayet prājñaḥ śayane tapte āyase | apy ādadhīta dārūṇi tatra dahot pāpakṛt ||
பீஷ்மர் கூறினார்— அறிவுடைய அரசன், குற்றம் செய்த ஆணை காய்ந்த இரும்புக் கட்டிலில் படுக்கவைத்து, அதன் மேல் விறகுகளை அடுக்கி தீ மூட்டி, அந்தப் பாவி அங்கேயே எரிந்து சாம்பலாகுமாறு தண்டிக்க வேண்டும். அதேபோல், கணவரை அவமதித்து பிற ஆண்களுடன் விபச்சாரம் செய்கின்ற பெண்களுக்கும் இதே தண்டனை உரியது என்று சொல்லப்படுகிறது. மேலும், யாருக்கு பரிகாரம் (பிராயச்சித்தம்) விதிக்கப்பட்டதோ, அவர்கள் ஒரு ஆண்டுக்குள் அதைச் செய்யாவிட்டால் அந்தத் தீயவனுக்குத் தண்டனை இரட்டிப்பாக வேண்டும் என்ற விதியும் உள்ளது. அந்தப் பதிதனுடன் இரண்டு, மூன்று, நான்கு அல்லது ஐந்து ஆண்டுகள் தொடர்பில் இருந்தவன், முனிவர்க்குரிய விரதத்தை ஏற்று, அதே ஆண்டுகள் பூமியெங்கும் அலைந்து பிச்சையால் வாழ்வை நடத்த வேண்டும்.
भीष्म उवाच