Shloka 7
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तेषां रुदितशब्देन गृश्रो5भ्येत्य वचो<ब्रवीत् । एकात्मजमिमं लोके त्यक्त्वा गच्छत मा चिरम्,उनके रोनेके शब्दसे आकृष्ट होकर एक गीध वहाँ आया और इस प्रकार कहने लगा --'मनुष्यो! इस जगत्में अपने इस इकलौते पुत्रको यहाँ छोड़कर लौट जाओ, देर मत करो। यहाँ हजारों स्त्री-पुरुष कालके द्वारा लाये जा चुके हैं और उन सबको उनके भाई- बन्धु छोड़कर चले जाते हैं
teṣāṁ ruditāśabdena gṛdhro ’bhyetya vaco ’bravīt | ekātmajam imaṁ loke tyaktvā gacchata mā ciram ||
பீஷ்மர் கூறினார்— அவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்டு ஈர்க்கப்பட்ட ஒரு கழுகு அங்கே வந்து இவ்வாறு சொன்னது— “மனிதர்களே! இந்த உலகில் இந்த ஒரே மகனை இங்கே விட்டுவிட்டு திரும்பிச் செல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள். இங்கே காலத்தால் கொண்டு வரப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும் ஆண்களும் உள்ளனர்; அவர்களின் சகோதரரும் உறவினரும் அவர்களை விட்டுவிட்டு சென்றுவிடுகின்றனர்.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death under the power of Kāla (Time) and urges detachment from possessive grief: even the dearest relations must ultimately be left behind, so one should not be immobilized by lamentation.
As people cry over a dead youth described as an only son, a vulture—attracted by the sound—approaches and delivers a stark admonition: countless beings have died here before, and their relatives have all departed, leaving the dead behind; therefore, they too should leave and not linger.