Shloka 108
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तयोर्विज्ञानविदुषोर्द्धयोर्मगपतत्रिणो: । वाक्यैरमृतकल्पैस्तै: प्रतिष्ठन्ति व्रजन्ति च
tayor vijñāna-viduṣor dvayor mṛga-patatriṇoḥ | vākyair amṛta-kalpais taiḥ pratiṣṭhanti vrajanti ca ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவ்விருவரில் ஒருவர் மிருகம், மற்றவர் பறவை; ஆயினும் இருவரும் விவேக-ஞானத்தில் தேர்ந்தவர்கள். அவர்களின் அமுதம் போன்ற சொற்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, இறந்தவரின் உறவினர் சிலவேளை நின்றும், சிலவேளை முன்னே சென்றும் இருந்தனர்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Wise, life-affirming speech can steady a mind shaken by bereavement—sometimes stopping impulsive action, sometimes enabling rightful movement forward—showing that counsel grounded in insight guides conduct amid grief.
Bhīṣma describes a scene where two beings—one an animal and the other a bird—speak profound, ‘nectar-like’ words. Those words affect the mourners (the dead person’s relatives), causing them alternately to pause and then to continue, as their emotions and decisions are shaped by the counsel.