Shloka 32
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
उलूकपक्षिध्वनिभिद्देवतायतनैर्व॒॑तम् । लोहघण्टापरिष्कारं श्वयूथपरिवारितम्,वहाँ कई देवालय थे, जिनके भीतर उल्लू पक्षीकी आवाज गूँजती रहती थी। वहाँके घरोंको लोहेकी घंटियोंसे सजाया गया था और झुंड-के-झुंड कुत्ते उन घरोंको घेरे हुए थे
ulūkapakṣi-dhvanibhir devatāyatanair vṛtam | loha-ghaṇṭā-pariṣkāraṃ śva-yūtha-parivāritam ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவ்விடம் தேவர்களின் ஆலயங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; அவற்றின் உள்ளே ஆந்தைகளும் பிற பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலிகள் எதிரொலித்தன. அங்குள்ள வீடுகள் இரும்பு மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; நாய்களின் கூட்டங்கள் அவற்றைச் சுற்றிலும் நின்றன.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse evokes a moral-psychological atmosphere: when sacred places and homes are marked by unsettling signs (owl-cries, roaming packs of dogs), it suggests a decline in auspicious order and a warning to reflect on conduct (dharma) and the state of society.
Bhishma is describing a locality filled with deity-shrines where eerie bird-calls echo; houses are fitted with iron bells, and packs of dogs surround the area—details that create a foreboding, ominous setting.