Shloka 17
Duryodhana’s Post-Duel Lament and Instructions (भग्नसक्थस्य विलापः)
त्वया देवासुरे युद्धे वधार्थममरद्विषाम् यथा साहां पुरा दत्त हताश्न विबुधद्विष:
tvayā devāsure yuddhe vadhārtham amaradviṣām yathā sahāyāṁ purā dattā hatāś ca vibudhadvīṣaḥ | pūrvakāle devāsura-saṅgrāme yathā tvayā devadrohi-daityānāṁ vadhāya devānāṁ sahāyatā kṛtā, yena te sarve devaśatravo hatāḥ, mahābāho acyuta! tathāsmīn yuddhe tvayāsmākaṁ sahāyatā pradattā | vṛṣṇinandana! tvayā sārathikā-kāryaṁ kṛtvā vayam rakṣitāḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ மகாபாகு அச்யுதா! முற்காலத்தில் தேவர்கள்–அசுரர்கள் போரில் அமரர்களை வெறுத்த தைத்யர்களை அழிக்கத் தேவர்களுக்கு நீ துணை நின்றாய்; அதனால் தேவரின் பகைவர்கள் அனைவரும் வீழ்ந்தனர். அதுபோல இப்போரிலும் நீ எங்களுக்கு உதவி செய்தாய். ஓ வ்ருஷ்ணிவம்சத்தவனே! தேரோட்டியின் கடமையை ஏற்று நீ எங்களை காத்தாய்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights divine support aligned with dharma: Kṛṣṇa’s help is portrayed as consistent across ages—he aids the righteous cause, and even humble service (acting as a charioteer) can be a powerful instrument of protection and moral order.
Vaiśampāyana recalls an earlier mythic precedent (the gods aided against demon adversaries) to praise Kṛṣṇa: in the present Kurukṣetra war, Kṛṣṇa has similarly helped the Pāṇḍavas, specifically by serving as a charioteer and thereby safeguarding them.