Shloka 546
अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
मृतो दुःखं न जानीते प्रेत्य चानन्त्यम श्रुते । 'क्षत्रियधर्मके अनुसार युद्ध करनेवाले वीरोंके लिये संग्रामभूमिमें होनेवाली मृत्यु ही सुखद है; क्योंकि वहाँ मरा हुआ मनुष्य मृत्युके दुःखको नहीं जानता और मृत्युके पश्चात् अक्षय सुखका भागी होता है
mṛto duḥkhaṃ na jānīte pretya cānantyam aśnute |
சஞ்சயன் கூறினான்— இறந்தவன் மரணத்தின் துயரத்தை அறியான்; இவ்வுலகை விட்டு நீங்கிய பின் அவன் முடிவிலா, அழியாத ஆனந்தத்தை அடைவான். ஆகவே க்ஷத்திரிய தர்மப்படி போரிடும் வீரனுக்கு போர்க்களத்தில் மரணம் மங்களகரமும் விரும்பத்தக்கதுமாகக் கருதப்படுகிறது—ஏனெனில் அதில் மானம், கடமை நிறைவு, மறுமையில் அక్షய பலன் உண்டு.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a kṣatriya-ethical ideal: a warrior who dies in righteous battle is not burdened by the felt misery of death and is believed to attain an imperishable posthumous good; therefore, such death is framed as honorable and spiritually beneficial.
Sañjaya, narrating the events of the Kurukṣetra war, articulates a consolatory and motivational principle about battlefield death—presenting it as aligned with warrior duty and as leading to an enduring reward after death.