Shloka 17
ते तस्यां वरुणं देवं धर्मपाशधरं सदा । उपासते महात्मानं सर्वे सुचरितव्रता:,विरोचनपुत्र राजा बलि, पृथ्वीविजयी नरकासुर, प्रह्मद, विप्रचित्ति, कालखंज दानव, सुहनु, दुर्मुख, शंख, सुमना, सुमति, घटोदर, महापार्श्व, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, स्वरूप, विरूप, महाशिरा, दशमुख रावण, वाली, मेघवासा, दशावर, टिट्टिभ, विटभूत, संहाद तथा इन्द्रतापन आदि सभी दैत्यों और दानवोंके समुदाय मनोहर कुण्डल, सुन्दर हार, किरीट तथा दिव्य वस्त्राभूषण धारण किये उस सभामें धर्मपाशधारी महात्मा वरुणदेवकी सदा उपासना करते हैं। वे सभी दैत्य वरदान पाकर शौर्यसम्पन्न हो मृत्युरहित हो गये हैं। उनका चरित्र एवं व्रत बहुत उत्तम है
te tasyāṃ varuṇaṃ devaṃ dharmapāśadharaṃ sadā | upāsate mahātmānaṃ sarve sucaritavratāḥ || virocanaputro rājā baliḥ, pṛthvīvijayī narakāsuraḥ, prahrādaḥ, vipracittiḥ, kālakhañja-dānavaḥ, suhanuḥ, durmukhaḥ, śaṅkhaḥ, sumanāḥ, sumatiḥ, ghaṭodaraḥ, mahāpārśvaḥ, krathanaḥ, piṭharaḥ, viśvarūpaḥ, svarūpaḥ, virūpaḥ, mahāśirāḥ, daśamukhaḥ rāvaṇaḥ, vālī, meghavāsāḥ, daśāvaraḥ, ṭiṭṭibhaḥ, viṭabhūtaḥ, saṃhādaḥ tathā indratāpana-ādayaḥ sarve daityadānavasaṃghāḥ manoharakuṇḍalāḥ sundarahārāḥ kirīṭinaḥ divyavastrābharaṇadhāriṇaḥ tasmin sabhāyāṃ dharmapāśadhārī mahātmā varuṇadevaṃ sadopāsate | te sarve varadānāt śauryasampannā mṛtyurahitaś ca jātāḥ | teṣāṃ caritraṃ ca vrataṃ ca atiśayena uttamam ||
நாரதர் கூறினார்—“அந்தச் சபையில் அவர்கள் அனைவரும் தர்மப் பாசம் தாங்கிய தேவன் வருணனை—மகாத்மாவையும் என்றும் நிலைத்தவனையும்—எப்போதும் வழிபடுகின்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் நற்குணச் செயல்களிலும் உயர்ந்த விரதங்களிலும் நிலைத்தவர்கள். அங்கே விரோசனன் புதல்வன் அரசன் பலி, பூமிவென்ற நரகாசுரன், பிரஹ்லாதன், விப்ரசித்தி, தானவன் காலகஞ்சன், சுஹனு, துர்முகன், சங்கன், சுமனஸ், சுமதி, கடோதரன், மகாபார்ஷ்வன், கிரதனன், பிதரன், விஸ்வரூபன், ஸ்வரூபன், விரூபன், மகாசிரன், தசமுகன் ராவணன், வாலி, மேகவாசன், தசாவரன், டிட்டிபன், விடபூதன், ஸம்ஹாதன், இந்திரதாபனன் முதலிய தைத்ய-தானவர்கள்—மனோகரக் குண்டலங்கள், அழகிய மாலைகள், கிரீடங்கள், தெய்வீக ஆடை-அணிகலன்கள் அணிந்து—வருணனை இடையறாது வணங்குகின்றனர்; அவர் நெறி-கட்டுப்பாட்டை நிலைநிறுத்துபவன். வரங்களால் அவர்கள் வீரமிக்கவர்களாகி மரணமின்மையுடையவர்களெனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்களின் நடத்தை மற்றும் விரதம் மிகச் சிறப்பென வர்ணிக்கப்படுகிறது।”
नारद उवाच
Educational Q&A
Even beings famed for power and opposition to the gods are portrayed as acknowledging a higher moral order: Varuṇa, as bearer of the dharma-noose, symbolizes restraint and accountability. The verse suggests that true stability—whether in a court or in a life—depends on reverence for law, vows, and disciplined conduct, not merely on strength or boons.
Nārada describes a splendid assembly where hosts of Daityas and Dānavas, richly adorned, continually worship Varuṇa. He lists prominent figures among them and notes that, through boons, they have gained valor and a form of deathlessness, while maintaining exemplary vows and conduct within that setting.