Shloka 17
न मे कश्चिद् विजानीयान्मुखमद्येति भारत । मुखमालिप्य तेनासौ सहदेवो5पि गच्छति,भारत! “आज इस दुर्दिनमें कोई मेरे मुँहको पहचान न ले” यही सोचकर सहदेव अपने मुँहमें मिट्टी पोतकर जा रहे हैं
na me kaścid vijānīyān mukham adyeti bhārata | mukham ālipya tenāsau sahadevo 'pi gacchati, bhārata ||
விதுரன் கூறினான்— ஓ பாரதா, “இன்று யாரும் என் முகத்தை அறியக்கூடாது” என்று எண்ணி சகதேவனும் முகத்தில் மண்ணைப் பூசி புறப்பட்டான்; இந்தத் துர்நாளில் அறியப்படாமல் இருந்து தன்னைப் பாதுகாக்கவே.
विदुर उवाच
Educational Q&A
In times of adharma and imminent threat, discretion and self-protection can be ethically necessary; concealment here is not deceit for harm, but prudent avoidance of unjust danger.
Vidura reports that Sahadeva, fearing recognition on a perilous day, smears his face with earth/clay and goes out in disguise so that no one will identify him.