Shloka 16
सिकता वपन् सव्यसाची राजानमनुगच्छति । असक्ता: सिकतास्तस्य यथा सम्प्रति भारत । असक्तं शरवर्षाणि तथा मोक्ष्यति शत्रुषु
sikatā vapan savyasācī rājānam anugacchati | asaktāḥ sikatās tasya yathā samprati bhārata | asaktaṁ śaravarṣāṇi tathā mokṣyati śatruṣu | kuntīputraḥ savyasācī ||
விதுரன் கூறினான்— ஓ பாரதா, குந்திபுத்திரன் சவ்யசாசி அர்ஜுனன் அரசனைப் பின்தொடர்ந்து நடக்கையில் வழியில் மணலைச் சிதறவிடுகிறான். அவன் சிதறவிட்ட மணற்கணுக்கள் ஒன்றோடொன்று ஒட்டாமல் இடையறாத ஓட்டமாக விழுவது போலவே, அவன் பகைவர்மேல் எண்ணற்ற, வேகமிக்க, பரஸ்பரம் ஒட்டாத அம்புகளின் மழையை விரைவில் பொழிவான்—தர்மப் போருக்கான கட்டுப்பட்ட ஆனால் உறுதியான தயார்ப்பாட்டின் அறிகுறி இது.
विदुर उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to convey disciplined martial capability: Arjuna’s power is immense, yet expressed with control and purpose. The ethical undertone is that force, when aligned with dharma and duty, should be precise and restrained rather than chaotic or vindictive.
Vidura describes Arjuna walking behind the king while scattering sand. This action is interpreted as a sign and metaphor of Arjuna’s intent and capacity to rain arrows on enemies—like countless grains falling—foreshadowing impending conflict and Arjuna’s decisive role.