Shloka 63
ततः प्रयाता: कुरवो जवेन श्रुत्वैव शड्खस्वनमीर्यमाणम् । विहाय मद्राधिपतिं पतिं च दुर्योधनं भारत भारतानाम्
tataḥ prayātāḥ kuravo javena śrutvaiva śaṅkhasvanam īryamāṇam | vihāya madrādhipatiṁ patiṁ ca duryodhanaṁ bhārata bhāratānām ||
பாரதா! அந்த சங்கநாதத்தை கேட்டவுடனே எல்லா கௌரவர் வீரரும் விரைந்து ஓடினர்; மத்ரநாட்டின் அதிபதி சல்யனையும், பாரதர்களின் அரசன் துரியோதனனையும் அங்கேயே விட்டுச் சென்றனர்.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical collapse that fear can cause in war: when morale breaks, even proclaimed loyalty to king and commander fails. It implicitly contrasts true kṣatriya-dharma—steadfastness and protection of one’s leader—with panic-driven abandonment.
A conch is sounded on the battlefield; at that signal the Kuru troops lose heart and flee rapidly, leaving behind both Śalya (the Madra king allied with them) and their own ruler Duryodhana.