Shloka 41
सेनावशेषं तं दृष्टवा तव सैन्यस्य पाण्डव:
senāvaśeṣaṃ taṃ dṛṣṭvā tava sainyasya pāṇḍavaḥ, viśrutaṃ triṣu lokeṣu vyākṣipad gāṇḍivaṃ dhanuḥ |
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! உமது படையின் எஞ்சிய பகுதியை கண்டதும் பாண்டவன், சவ்யசாசி அர்ஜுனன் கோபத்தால் கொதித்தான். மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற காந்தீவ வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, அதன் முழக்கமான நாணொலியை எழுப்பி, உமது தேர்ப்படையின்மேல் பாய்ந்தான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights decisive kṣatriya resolve: perceiving a turning point in battle, Arjuna acts without hesitation. Ethically, it reflects how action in war is framed as duty (dharma) when directed toward a larger righteous objective, even while it intensifies the violence of the moment.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, seeing the Kaurava forces reduced to a remnant, takes up the famed Gāṇḍīva and advances forcefully against the remaining chariot troops, signaled by the bow’s resonant twang.