Shloka 30
स एवमुक्तः सुहृदा वचो हित विचिन्त्य नि:श्वस्य च दुर्मनाब्रवीत् । यथा भवानाह सखे तथैव त- न्ममापि विज्ञापयतो वच: शूणु
sa evam uktaḥ suhṛdā vaco hitaṁ vicintya niḥśvasya ca durmanābravīt | yathā bhavān āha sakhe tathaiva tan mamāpi vijñāpayato vacaḥ śṛṇu suhṛt ||
சஞ்சயன் கூறினான்—நலன் நாடும் நண்பன் இவ்வாறு சொன்னதைத் துரியோதனன் சிந்தித்து, நீண்ட மூச்சுவிட்டு, உள்ளம் துயருற்றவனாய் கூறினான்—“நண்பா! நீ சொல்வது சரியே; ஆனால் இவ்விஷயத்தில் எனக்கும் சொல்ல வேண்டியது உள்ளது. ஆகவே, நல்வாழ்வு நாடும் தோழனே, என் வார்த்தைகளையும் கேள்.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when counsel is clearly beneficial (hita), a troubled mind may accept it verbally yet still feel compelled to argue its own position. The verse highlights the ethical tension between listening to wise advice and the ego-driven need to justify one’s chosen course.
After a well-wisher speaks for Duryodhana’s good, Duryodhana pauses to reflect, sighs in distress, and replies that the friend’s words are correct—yet asks to be heard as he presents his own counter-submission on the same issue.