Shloka 2
नानद्यमानं निनदैर्मनोज्ञै- वददित्रगीतस्तुतिनृत्यहासै: । सर्वेडन्तरिक्ष॑ ददृशुर्मनुष्या: खस्थाश्न तद् विस्स्मपनीयरूपम्
nāndyamānaṃ ninadair manojñair vadad-itra-gīta-stuti-nṛtya-hāsaiḥ | sarve ’ntarikṣaṃ dadṛśur manuṣyāḥ kha-sthāś ca tad vismapanīya-rūpam ||
இனிய ஒலிகளால்—வாத்தியங்கள், பாடல்கள், ஸ்தோத்திரங்கள், நடனங்கள், நகைச்சுவை ஒலிகள் ஆகியவற்றால்—வானம் முழங்கியது. பூமியிலிருந்த மனிதர்களும், ஆகாயத்தில் இருந்தவர்களும் அந்த அதிசயத் தோற்றத்தை கண்டனர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary, awe-inspiring phenomena can interrupt ordinary perception and seize collective attention; in the Mahābhārata’s war narrative, such marvels often function as moral and cosmic signals, reminding listeners that human conflict unfolds under a larger order.
Sañjaya reports that a marvelous form appeared in the sky, accompanied by pleasing, festive sounds—voices, music, praise, dance, and laughter—seen by all people and even by those positioned aloft, producing widespread astonishment.