Shloka 37
व्यश्रूयन्त मिथो भिन्ना: सर्वलोकास्तु मारिष | देवदानवगन्धर्वा: पिशाचोरगराक्षसा:
vyaśrūyanta mitho bhinnāḥ sarvalokās tu māriṣa | devadānavagandharvāḥ piśācoragarākṣasāḥ ||
மாரிஷனே! எல்லா உலகங்களிலிருந்தும் ஒருவருக்கொருவர் மாறுபட்ட, முரண்பட்ட ஆரவாரக் குரல்கள் எழுந்தன. தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்—அனைவரின் ஒலியும் ஒரே நேரத்தில் கேட்கப்பட்டது.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that adharma-driven war is not merely a human event; it reverberates across the moral and cosmic order. The ‘discordant’ sounds from many realms suggest a universe unsettled when righteous balance is violated.
Sañjaya reports to the king that a great, mixed uproar was heard—voices/cries as if from all classes of beings (gods, demons, celestial musicians, ghouls, serpents, and rākṣasas). It functions as an ominous atmospheric sign accompanying the battlefield events.