Shloka 14
वर्मिणौ बद्धनिस्त्रिंशौ श्वेताश्लौ शड्खशोभितौ । तूणीरवरसम्पन्नौ द्वावप्येती सुदर्शनी
varmiṇau baddha-nistriṁśau śvetāśvau śaṅkha-śobhitau | tūṇīra-vara-sampannau dvāv apy etī sudarśanī ||
அவர்கள் இருவரும் கவசம் அணிந்தவர்கள்; இடையில் வாள் கட்டியவர்கள்; வெண்மையான குதிரைகள் உடையவர்கள்; சங்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த அம்பறாத்தூணியுடன் கூடியவர்கள்—இருவரும் பார்ப்பதற்கு அருமையாய் விளங்கினர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war amplifies external splendour and martial preparedness while concealing the inner danger of mutual hatred and pride; ethical reflection arises from seeing equally matched heroes driven toward reciprocal destruction.
Sañjaya describes two magnificent chariot-warriors facing battle: both armoured, sword-girt, with white horses, conches, and fine quivers—presented as visually equal and fully equipped for imminent combat.