Shloka 9
स विक्षरन् नाग इव प्रभिन्नो गदामस्मै तुमुले प्राहिणोद् वै । तयाहरद् दश धन्वन्तराणि दुःशासनं भीमसेन: प्रसहा
sa vikṣaran nāga iva prabhinnō gadām asmai tumule prāhiṇod vai | tayāharad daśa dhanvantarāṇi duḥśāsanaṃ bhīmasenaḥ prasahya ||
சஞ்சயன் கூறினான்— காயங்களிலிருந்து இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, மதநீர் வழியும் மத்த யானை அரசனைப் போல பீமசேனன் அந்தக் கொடியப் போர்க் கலகலப்பில் துச்சாசனன் மீது தன் கதையை எறிந்தான். அந்த அடியால் துச்சாசனன் வலுக்கட்டாயமாக அடக்கப்பட்டு முழு பத்து வில்-அளவு பின்னோக்குத் தள்ளப்பட்டான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: steadfastness under injury and the use of force to check an aggressor. Ethically, it frames battlefield violence as disciplined, goal-directed action within a dharmic war narrative—endurance, resolve, and the consequences of enmity carried to its climax.
In the Karṇa Parva battle, Bhīma—though bleeding—attacks Duḥśāsana with a mace. The blow is so powerful that Duḥśāsana is driven back ten bow-lengths, emphasizing Bhīma’s ferocity and strength amid the chaos of combat.