Shloka 37
तथा चरन्तं समरे तपन्तमिव भास्करम् | पदातिकोटिसाहस्रा: प्रवरायुधपाणय:
tathā carantaṃ samare tapantam iva bhāskaram | padātikoṭisāhasrāḥ pravarāyudhapāṇayaḥ
போர்க்களத்தில் அலைந்து, சூரியனைப் போலக் காய்ச்சிய அந்த வீரனை, சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கிய பாதாள வீரர்களின் கோடி-கோடி ஆயிரங்கள் சூழ்ந்தன.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how martial excellence and intense energy in war can draw vast forces around a single radiant fighter; ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya duty (valor in battle) and the destructive scale of warfare.
Sañjaya describes a warrior moving through the battlefield with sun-like brilliance, while innumerable infantry—armed with superior weapons—press around him, conveying the density and ferocity of the ongoing combat.