दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
संजय कहते हैं--राजन्! तदनन्तर भगवान् श्रीकृष्णद्वारा सावधानीसे संचालित और शत घोड़ोंसे युक्त उत्तम रथपर खड़े हुए श्रीमान् अर्जुन वहाँ आ पहुँचे ।। तद् बल॑ नृपतिश्रेष्ठ तावकं विजयो रणे । व्यक्षो भयदुदीर्णाश्वं महोदधिमिवानिल:,नृपश्रेष्ठ! जैसे प्रचण्ड वायु महासागरको विद्षुब्ध कर देती है, उसी प्रकार रणभूमिमें स्थित प्रचण्ड अश्वोंसे युक्त आपकी सेनामें अर्जुनने हलचल मचा दी
sañjaya uvāca—rājan! tadanantaraṁ bhagavatā śrīkṛṣṇena sāvadhānena sañcālitaṁ śata-hayair yuktaṁ rathottamaṁ samāruhya śrīmān arjunaḥ tatra samupāgamat. tad balaṁ nṛpatiśreṣṭha tāvakaṁ vijayo raṇe vyakṣobhayad udīrṇāśvaṁ mahodadhim ivānilaḥ.
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அதன் பின், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிகுந்த கவனத்துடன் செலுத்திய, நூறு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட சிறந்த தேரில் நின்றிருந்த புகழ்மிக்க அர்ஜுனன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான். அரசர்களில் சிறந்தவனே! போர்க்களத்தில் ‘விஜய’ எனப் பெயர் பெற்ற அர்ஜுனன், வலிமைமிக்க குதிரைகள் கொந்தளிக்கும் உன் படையை, கடும் காற்று பெருங்கடலைக் கலக்குவது போலக் கலக்கமடையச் செய்தான்।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and strategic ideal of guided power: Arjuna’s might becomes effective and disciplined because it is directed with careful control by Kṛṣṇa. Strength in a dharma-oriented conflict is portrayed not as reckless force but as force governed by right guidance and steadiness.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna arrives on a superb chariot driven attentively by Kṛṣṇa. Arjuna’s entry and momentum shake the Kaurava ranks, compared to a strong wind churning the ocean.