Shloka 42
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
“शल्य! तब उस ब्राह्मणने एकान्तमें घूमते हुए मुझसे आकर कहा--*तुमने प्रमादवश मेरी होमधेनुके बछड़ेको मार डाला है। इसलिये तुम जिस समय रणक्षेत्रमें युद्ध करते-करते अत्यन्त भयको प्राप्त होओ उसी समय तुम्हारे रथका पहिया गड्ढेमें गिर जाय” ।। तस्माद् बिभेमि बलवद् ब्राह्मणव्याह्रतादहम् । एते हि सोमराजान ईश्वरा: सुखदुःखयो:,इति श्रीमहाभारते कर्णपर्वणि कर्णशल्यसंवादे द्विचत्वारिंशो5ध्याय:
śalya! tadā sa brāhmaṇa ekānte paribhraman mām upetya uvāca— tvayā pramādavaśān mama homadhenoḥ batsaḥ hataḥ; tasmāt tvaṁ yasmin kāle raṇakṣetre yuddhyamānaḥ atyanta-bhayaṁ prāpsyasi tasminn eva kāle tava rathasya cakraṁ gartte nipatiṣyati iti. tasmād bibhemi balavad brāhmaṇa-vyāhṛtād aham; ete hi somarājān īśvarāḥ sukha-duḥkhayoḥ.
சல்யா! அப்போது அந்தப் பிராமணன் தனிமையில் அலைந்தபடி என்னிடம் வந்து கூறினான்—‘உன் கவனக்குறைவால் என் ஹோமதேனுவின் கன்றை நீ கொன்றுவிட்டாய். ஆகவே நீ போர்க்களத்தில் போராடிக்கொண்டே மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழும் அந்தக் கணமே, உன் ரதச் சக்கரம் ஒரு குழியில் மூழ்கும்.’ எனவே பிராமணன் உச்சரித்த அந்த வார்த்தைகளை நான் மிகுந்த பயத்துடன் நினைக்கிறேன்; ஏனெனில் அத்தகைய உச்சரிப்புகள் சுகமும் துக்கமும் மீது ஆளுமை செலுத்துவனவாகின்றன.
संजय उवाच