Adhyaya 2
Droṇa-parva Adhyāya 2: Karṇa’s lament, vow, and battle preparation after Bhīṣma’s fall
Upa-parva: Bhīṣma-vadha-anantara Karṇa-pravṛtti (Aftermath of Bhīṣma’s fall; Karṇa’s resolve and mobilization)
Saṃjaya reports that Karṇa (Ādhirathi/Rādheya) learns of Bhīṣma’s fall and approaches as if to ‘ferry’ a sinking Kuru cause. Karṇa speaks in praise of Bhīṣma’s virtues—fortitude, truthfulness, discipline, divine weapons, and exemplary speech—then pivots to a reflection on anitya: in a world where action is non-permanent, certainty is elusive. He interprets Bhīṣma’s collapse as a sign of the war’s altered moral and tactical landscape, yet accepts the burden of leadership, framing his response as a duty to protect the Kuru force. Karṇa articulates a program of resolve: he will confront the Pāṇḍava coalition (Yudhiṣṭhira, Bhīma, Arjuna, the twins, with Vāsudeva and allies), either achieving fame through success or meeting death in combat. He condemns unreliable allies as unworthy of the designation ‘friend’ and orders detailed mobilization—armor, helmet, bows, quivers, weapons, chariot, horses, standards, garlands, and victory signals—before mounting his chariot and proceeding toward the battlefield.
Chapter Arc: भीष्म के पतन का समाचार रणभूमि में बिजली-सा गिरता है; कुरु-सेना समुद्र में डूबती नाव-सी डगमगाती दिखती है, और उसी क्षण कर्ण का तेजस्वी उदय संकेत देता है कि कथा अब नए सेनापति-युग में प्रवेश कर रही है। → भीष्म के हत होने पर कौरव-पक्ष की हताशा को कर्ण ‘पिता’ की तरह थामता है—वह शीघ्रता से आगे बढ़कर सेना को ‘संतारने’ (उबारने) का संकल्प करता है। पर सामने वह रणक्षेत्र है जहाँ यमोपम यमौ (नकुल-सहदेव), सात्यकि और स्वयं देवकीसुत कृष्ण उपस्थित हैं—ऐसा स्थल जहाँ कापुरुष टिक नहीं सकता। कर्ण अपने रथ, ध्वज, कवच-आभूषण, अश्व और मालाओं की भव्य तैयारी का आदेश देकर युद्ध-निश्चय को और तीखा करता है। → संजय के वर्णन में कर्ण का ‘अग्नि-सदृश’ रथारोहण चरम बिंदु बनता है—स्वर्ण-रत्न-माला से सुसज्जित ध्वजित रथ पर, वातजव अश्वों से युक्त, वह देव-राज के विमानस्थ-सा दीप्तिमान दिखाई देता है; भीष्म-पतन के बाद कौरव-सेना के लिए यही दृश्य नया ध्रुव-तारा बन जाता है। → कर्ण युद्ध के लिए पूर्णतः सन्नद्ध होकर जय-लक्ष्य से प्रस्थान करता है; कौरव-पक्ष की डूबती मनःस्थिति को क्षणिक स्थैर्य मिलता है—भीष्म के शून्य को कर्ण की प्रतिज्ञा और तैयारी भरने लगती है। → कर्ण का यह प्रस्थान संकेत देता है कि अब उसका सामना उन्हीं अजेय-से प्रतीत योद्धाओं से होगा जिनके बीच टिकना ‘मृत्युमुख’ में प्रवेश जैसा है—अगला अध्याय उसी टकराव की ओर बढ़ता है।
Shlokas
Verse 1
इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत द्रोणाभिषेकपर्वरें धृतराष्ट्र-प्रश्नविषयक पहला अध्याय पूरा हुआ
சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே! பீஷ்மன் வீழ்ந்த பின் கௌரவர் சேனை அளவில்லா கடலில் உடைந்த படகுபோல் பேராபத்தில் சிக்கியதை அறிந்த அதிரதனின் மகனான சூதப்புத்திரன் கர்ணன், சகோதரன்போல் அக்கறையுடன் உங்கள் மகனின் சேனையைத் துன்பத்திலிருந்து மீட்கப் போர்யாத்திரையாகப் புறப்பட்டான்.
Verse 2
श्र॒ुत्वा तु कर्ण: पुरुषेन्द्रमच्युतं निपातितं शान्तनवं महारथम् । अथोपयायात् सहसारिकर्षणो धनुर्धराणां प्रवरस्तदा नृप
சஞ்சயன் கூறினான்—அச்யுதன் சாந்தனு நந்தனன் மகாரதன் பீஷ்மனை வீழ்த்தினான் என்ற செய்தி கேட்டவுடன், வில்லாளர்களில் சிறந்ததும் பகைவரை அடக்கும் கர்ணன் உடனே விரைந்து அரசன் துரியோதனனிடம் சென்றான்।
Verse 3
हते तु भीष्मे रथसत्तमे परै- निमज्जतीं नावमिवार्णवे कुरून् । पितेव पुत्रांस्त्वरितो5भ्ययात् ततः संतारयिष्यंस्तव पुत्रस्य सेनाम्
சஞ்சயன் கூறினான்—ரத வீரர்களில் முதன்மையான பீஷ்மன் பகைவரால் கொல்லப்பட்டபோது, குரு சேனை கடலில் மூழ்கும் படகுபோல் தளர்ந்து மூழ்கத் தொடங்கியது. அப்போது தேரோட்டியின் மகன் கர்ணன், தந்தை தன் மக்களை காக்க ஓடுவது போல, உன் மகனின் சேனையை ஆபத்திலிருந்து கரை சேர்க்க விரைந்து துரியோதனனிடம் வந்தடைந்தான்।
Verse 4
(सम्मृज्य दिव्यं धनुराततज्यं स रामदत्तं रिपुसंघहन्ता । बाणांश्व कालानलवायुकल्पा- नुल्लालयन् वाक्यमिदं बभाषे ।।
கர்ணன் கூறினான்—பீஷ்மனில் உறுதி, அறிவு, வீரத் திறன், வலிமை, உண்மை, நினைவாற்றல் என எல்லா வீரக் குணங்களும் குடிகொண்டிருந்தன; தெய்வ ஆயுதங்களின் ஒளியோடு பணிவு, நாணம், இனிய மொழி, குற்றம் காணாத மனமும் அவரில் விளங்கின. பகை வீரரை அழிப்பவனான அந்த தேவவ்ரதன் என்றென்றும் அமைதியடைந்துவிட்டால், எல்லா வீரர்களும் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்டவர்களே என நான் கருதுகிறேன்।
Verse 5
सदा कृतज्ञे द्विजशत्रुधातके सनातन चन्द्रमसीव लक्ष्म । स चेत् प्रशान्तः परवीरहन्ता मनन््ये हतानेव च सर्ववीरान्
கர்ணன் கூறினான்—எப்போதும் நன்றியுணர்வுடையவனும், பிராமணருக்கு பகைவரை அழிப்பவனும், பழம்பெரும் சந்திர ஒளிபோல் நிலையான மகிமையால் ஒளிர்வவனுமான பீஷ்மனில் எல்லா வீரக் குணங்களும் தெய்வ ஆயுதங்களின் பெருமையும் குடிகொண்டிருந்தன. பகை வீரரை அழிப்பவனான அந்த தேவவ்ரதன் இப்போது என்றென்றும் அமைதியடைந்துவிட்டால், எல்லா வீரர்களும் கொல்லப்பட்டவர்களே என நான் கருதுகிறேன்।
Verse 6
नेह ध्रुवं किंचन जातु विद्यते लोके हास्मिन् कर्मणोडनित्ययोगात् । सूर्योदये को हि विमुक्तसंशयो भावं कुर्वीतार्यमहाव्रते हते
கர்ணன் கூறினான்—இந்த உலகில் செயல்களின் நிலையற்ற பிணைப்பினால் எதுவும் உறுதியானது அல்ல. உயர்ந்தவனும் மகா விரதம் கொண்டவனுமான பீஷ்மன் வீழ்ந்தபின், ‘நாளை சூரியன் நிச்சயம் உதிக்கும்’ என்று சந்தேகமின்றி யார் கூற முடியும்? (அவர் வீழ்ந்தால், நம் வாழ்வின் நிச்சயம் எங்கே?)
Verse 7
वसुप्रभावे वसुवीर्यसम्भवे गते वसूनेव वसुन्धराधिपे । वसूनि पुत्रांश्व वसुन्धरां तथा कुरूंश्व॒ शोचध्वमिमां च वाहिनीम्
கர்ணன் கூறினான்—வசுக்களைப் போன்ற ஒளியுடையவன், வசுக்களுக்கு இணையான வீரியமுடையவன், அரசன் சாந்தனுவில் பிறந்தவன்—அந்த பூமிபதி பீஷ்மன் இப்போது வசுக்களிடமே சென்றுவிட்டான். ஆகவே பீஷ்மனை இழந்த நீங்கள் புலம்புங்கள்—உங்கள் செல்வத்திற்காக, உங்கள் மக்களுக்காக, இந்த நிலத்திற்காக, குருக்கள் மற்றும் அவர்களின் நாட்டிற்காக, மேலும் இந்தப் படைக்காகவும்।
Verse 8
संजय उवाच महाप्रभावे वरदे निपातिते लोकेश्वरे शास्तरि चामितौजसि । पराजितेषु भरतेषु दुर्मना: कर्णो भृशं न्यश्वसदश्रु वर्तयन्
சஞ்சயன் கூறினான்—மிகுந்த மகிமையுடைய, வரம் அளிப்பவன், மனிதர்களிடையே லோகேஸ்வரன் போன்ற ஆளுநன், அளவற்ற வீரியமுடைய பீஷ்மன் வீழ்ந்தபோது, பாரதர்கள் பின்னடையத் தொடங்க, கர்ணன் உள்ளம் மிகுந்த துயரால் நெகிழ்ந்து, கண்ணீர் வழிய ஆழ்ந்த பெருமூச்சுகளை விட்டான்।
Verse 9
इदं च राधेयवचो निशम्य सुताश्न राजंस्तव सैनिकाश्न ह | परस्परं चुक्रुशुरार्तिजं मुहु- स्तदाश्रु नेत्रैर्मुमुचुश्ष शब्दवत्
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! ராதேயன் (கர்ணன்) சொன்ன இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், உமது மகன்களும் வீரர்களும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, துயரால் மீண்டும் மீண்டும் அலறினர்; உரத்த சோகக் குரலுடன் அவர்கள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருகியது।
Verse 10
प्रवर्तमाने तु पुनर्महाहवे विगाह्यमानासु चमूषु पार्थिव: । अथाब्रवीद्धर्षकरं तदा वचो रथर्षभान् सर्वमहारथर्षभ:
சஞ்சயன் கூறினான்—மகாபோர் மீண்டும் எழுந்து, படைகள் ஒன்றோடொன்று மோதித் துளைந்தபோது, அரசன் வீரத்தைத் தூண்டும் சொற்களை உரைத்தான்—ரதவீரர்களில் முதன்மையானவர்களை நோக்கி; ஏனெனில் அவனே எல்லா மகாரதர்களிலும் சிறந்தவன்।
Verse 11
पाण्डवसेनाके राजालोगोंद्वारा जब कौरव-सेनाका ध्वंस होने लगा और बड़ा भारी संग्राम आरम्भ हो गया, तब सम्पूर्ण महारथियोंमें श्रेष्ठ कर्ण समस्त श्रेष्ठ रथियोंका हर्ष और उत्साह बढ़ाता हुआ इस प्रकार बोला-- ।।
சஞ்சயன் கூறினான்—பாண்டவர் படையின் அரசர்கள் கௌரவர் படையைச் சிதைக்கத் தொடங்க, பெரும் போர் மீண்டும் கொழுந்தெழுந்தது. அப்போது மகாரதர்களில் சிறந்த கர்ணன், முதன்மை ரதவீரர்களின் உற்சாகத்தை உயர்த்தி இவ்வாறு சொன்னான்—“இந்த உலகம் நிலையற்றது; எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இன்று எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் எனக்கு எதுவும் நிலையாகத் தோன்றவில்லை. இல்லையெனில், உங்களைப் போன்ற வீரர்கள் இங்கே நிற்கும் போது, மலைபோல் ஒளிரும் குருபுங்கவன் பீஷ்மன் போரில் எவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்டான்?”
Verse 12
निपातिते शान्तनवे महारथे दिवाकरे भूतलमास्थिते यथा । न पार्थिवा: सोढुमलं धनंजयं गिरिप्रवोढारमिवानिल द्रुमा:
சஞ்சயன் கூறினான்— மஹாரதன் சாந்தனுவின் புதல்வன் பீஷ்மன் போர்க்களத்தில் வீழ்வது, வானத்திலிருந்து சூரியன் விழுந்து பூமியில் தங்குவது போன்றது. அதன் பின் அரசர்கள் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) வேகத்தைத் தாங்க இயலார்— மலைகளையும் தூக்கிச் செல்லும் புயல் காற்றின் வலிமையை சாதாரண மரங்கள் தாங்க முடியாததுபோல்.
Verse 13
हतप्रधानं त्विदमार्तरूप॑ परैर्हतोत्साहमनाथमद्य वै । मया कुरूणां परिपाल्यमाहवे बल॑ यथा तेन महात्मना तथा
சஞ்சயன் கூறினான்— இன்று குரு சேனை தன் முதன்மைத் தளபதி வீழ்ந்ததால் ஆதரவற்றதுபோலும் மிகுந்த துயரத்திலும் உள்ளது; பகைவர் அதன் உற்சாகத்தை முறித்துவிட்டனர். இப்போது இந்தப் போர்க்களத்தில், மகாத்மா பீஷ்மன் காத்ததுபோலவே குரு படையை நான் காக்க வேண்டும்.
Verse 14
समाहितं चात्मनि भारमीदृशं जगत् तथानित्यमिदं च लक्षये । निपातितं चाहवशौण्डमाहवे कथं नु कुर्यामहमीदृशे भयम्
இந்தப் பாரத்தை நான் என்மேல் ஏற்றுக்கொண்டேன். இந்த உலகம் நிலையற்றது என்றும், போரில் வல்ல பீஷ்மனும் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்தார் என்றும் நான் காணும் போது— இத்தகைய தருணத்தில் நான் ஏன் அஞ்ச வேண்டும்?
Verse 15
अहं तु तान् कुरुवृषभानजिद्ागै: प्रवेशयन् यमसदनं चरन् रणे । यश: परं जगति विभाव्य वर्तिता परैर्हतो भुवि शयिताथवा पुन:
நான் அந்தக் குருவின் காளைபோன்ற பாண்டவ வீரர்களை என் தவறாத, நேராகப் பாயும் அம்புகளால் யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்பி, போர்க்களத்தில் உலாவி உலகில் உன்னத புகழை விரிவாக்குவேன்; அல்லது பகைவரால் வீழ்த்தப்பட்டு போர்க்களத்தில் பூமியிலேயே கிடப்பேன்.
Verse 16
युधिष्ठिरो धृतिमतिसत्यसत्त्ववान् वृकोदरो गजशततुल्यविक्रम: । तथार्जुनस्त्रिदशवरात्मजो युवा न तद्धलं सुजयमिहामरैरपि
சஞ்சயன் கூறினான்— யுதிஷ்டிரன் திடநம்பிக்கை, அறிவு, உண்மை, சத்துவம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவன்; வ்ருகோதரன் (பீமன்) வலிமை நூறு யானைகளுக்கு ஒப்பானது; அர்ஜுனனும் தேவர்களில் சிறந்த இந்திரனின் புதல்வன், இளமையுடையவன். ஆகவே பாண்டவர்களின் அந்தப் படையை இங்கே தேவர்களாலும் எளிதில் வெல்ல முடியாது.
Verse 17
यमौ रणे यत्र यमोपमौ बले ससात्यकिर्यत्र च देवकीसुत: । न तद्धलं कापुरुषो 5 भ्युपेयिवान् निवर्तते मृत्युमुखान्न चासुभृत्
சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் யமனை ஒத்த வலிமையுடைய இரட்டையர் நகுலன், சகதேவன் நிற்கின்றனர்; அங்கே சாத்தியகியும் தேவகியின் புதல்வன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் உள்ளனர். அத்தகைய படையில் நுழையும் கோழை, மரணத்தின் வாயிலிருந்து உயிருடன் மீண்டு வரமாட்டான்।
Verse 18
तपो<भ्युदीर्ण तपसैव बाध्यते बल॑ बलेनैव तथा मनस्विभि: । मनश्न मे शरत्रुनिवारणे ध्रुवं स्वरक्षणे चाचलवद् व्यवस्थितम्
உயர்ந்து எழுந்த தவம் தவத்தாலேயே அடக்கப்படும்; பேராற்றல் பேராற்றலாலேயே கட்டுப்படும்—அதுபோல உறுதியுள்ளோர் செய்கின்றனர். இதை உணர்ந்து, என் மனம் பகைவரைத் தடுக்க உறுதியாகவும், தன்னைக் காக்க மலைபோல் அசையாமலும் நிலைத்துள்ளது।
Verse 19
एवं चैषां बाधमान: प्रभावं॑ गत्वैवाहं ताञ्जयाम्यद्य सूत । मित्रद्रोहो मर्षणीयो न मे<यं भग्ने सैन्ये यः समेयात् स मित्रम्
சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ தேரோட்டியே, இவ்வாறு அவர்கள் நம்மை அழுத்தும் வலிமையை உணர்ந்து, இன்று நான் சென்று அவர்களை வெல்வேன். நண்பனைத் துரோகம் செய்வது எனக்கு பொறுக்காது; படை சிதறிய பின் வந்து சேர்ந்தவன் (உண்மையான) நண்பன் அல்ல।
Verse 20
फिर कर्ण अपने सारथिसे कहने लगा--'सूत! इस प्रकार मैं युद्धमें जाकर इन शत्रुओंके बढ़ते हुए प्रभावको नष्ट करते हुए आज इन्हें जीत लूँगा। मेरे मित्रोंक साथ कोई द्रोह करे, यह मुझे सहा नहीं। जो सेनाके भाग जानेपर भी साथ देता है, वही मित्र है ।।
அப்போது கர்ணன் தன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்—“ஓ சூதா! இவ்வாறு நான் போரில் சென்று பகைவரின் வளர்கின்ற செல்வாக்கை அழித்து இன்று அவர்களை வெல்வேன். நண்பர்களுக்கு எதிரான துரோகம் எனக்கு பொறுக்காது; படை சிதறி ஓடினாலும் உடன் நிற்பவனே நண்பன். சத்புருஷர்க்கு உரிய இந்த ஆரியக் கடமையை விட்டுவிட்டு, உயிர் துறந்து பீஷ்மரின் மரணப் பாதையை நான் எவ்வாறு பின்பற்றுவேன்? போரில் பகைவரின் எல்லா கூட்டங்களையும் நான் அழிப்பேன்; அல்லது அவர்களால் கொல்லப்பட்டு வீரலோகத்தை அடைவேன்।”
Verse 21
'या तो मैं सत्पुरुषोंके करनेयोग्य इस श्रेष्ठ कार्यको सम्पन्न करूँगा अथवा अपने प्राणोंका परित्याग करके भीष्मजीके ही पथपर चला जाऊँगा। मैं संग्रामभूमिमें शत्रुओंके समस्त समुदायोंका संहार कर डालूँगा अथवा उन्हींके हाथसे मारा जाकर वीरलोक प्राप्त कर लूँगा ।।
சஞ்சயன் கூறினான்—“ஓ சூதா! திருதராஷ்டிரன் மகனின் வீரத் தீர்மானம் தடுக்கப்பட்டுள்ளது; அவனுடைய பெண்களும் குழந்தைகளும் கதறி அழுகின்றனர். இத்தகைய வேளையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் அறிவேன். ஆகவே இன்று அரசனின் பகைவரை நிச்சயமாக வெல்ல முயல்வேன்।”
Verse 22
कुरून् रक्षन् पाण्डुपुत्राञ्जिघांसं- स्त्यक्त्वा प्राणान् घोररूपे रणे5स्मिन् । सर्वान् संख्ये शत्रुसंघान् निहत्य दास्याम्यहं धार्तराष्ट्राय राज्यम्
சஞ்சயன் கூறினான்— “குருக்களைப் பாதுகாத்து, பாண்டு புதல்வர்களை வதைக்க உறுதி கொண்டு, இவ்விதமான பயங்கரப் போரில் உயிரையும் பொருட்படுத்தேன். போர்க்களத்தில் எதிரிப் படைத் தொகுதிகளையெல்லாம் அழித்து, த்ருதராஷ்டிரன் புதல்வன் (துரியோதனன்) க்கு அரசை ஒப்படைப்பேன்.”
Verse 23
निबध्यतां मे कवचं विचित्र हैमं शुभ्रं मणिरत्नावभासि । शिरस्त्राणं चार्कसमानभासं धनु: शरांशक्षाग्नेविषाहिकल्पान्
சஞ்சயன் கூறினான்— “மணி-ரத்தினங்களின் ஒளியால் மிளிரும் அந்த அழகிய, வியத்தகு பொன்னாலான கவசத்தை என்மேல் கட்டிவிடுங்கள். சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் தலைக்கவசத்தை என் தலையில் வையுங்கள். என் வில்லையும், அக்கினி, விஷம், பாம்பு போன்ற பயங்கர அம்புகளையும் கொண்டு வாருங்கள்.”
Verse 24
उपासज्रान् षोडश योजयन्तु धनूंषि दिव्यानि तथा55हरन्तु । असींश्व शक्तीश्व गदाश्न गुर्वी: शड्खं च जाम्बूनदचित्रनालम्
சஞ்சயன் கூறினான்— “என் பணியாளர்கள் அம்புகள் நிரம்பிய பதினாறு தூணிகளை அமைத்திடட்டும்; தெய்வீக வில்லுகளையும் கொண்டு வரட்டும். மேலும் பல வாள்கள், சக்திகள் (வேல்கள்), கனமான கதைகள், ஜாம்பூநதப் பொன்னால் பதிக்கப்பட்ட வியத்தகு தண்டு கொண்ட சங்கையும் இங்கே வைத்து விடட்டும்.”
Verse 25
इमां रौक््मीं नागकक्ष्यां विचित्रां ध्वजं चित्र दिव्यमिन्दीवराड्कम् | श्लक्ष्णैवस्त्रैविप्रमृज्यानयन्तु चित्रां मालां चारुबद्धां सलाजाम्
சஞ்சயன் கூறினான்— “யானையை கட்டுவதற்கான இந்த வியத்தகு பொன்னிறக் கட்டுக் கயிறையும், நீலத் தாமரைச் சின்னம் கொண்ட அந்த தெய்வீக, அற்புதக் கொடியையும்—மென்மையான தூய துணிகளால் துடைத்து கொண்டு வாருங்கள். மேலும் அழகாகத் தொடுத்த வியத்தகு மாலையும், அவல்/பொரி போன்ற மங்களப் பொருட்களையும் கொண்டு வாருங்கள்.”
Verse 26
अश्वानग्रयान् पाण्डुराभ्रप्रकाशान् पुष्टान् सनातान् मन्त्रपूताभिरद्धि: । तप्तैर्भाण्डै: काउचनैरभ्युपेतान् शीघ्रान् शीघ्र सूतपुत्रानयस्व
சஞ்சயன் கூறினான்— “ஓ தேரோட்டியின் மகனே! விரைந்து, மிக விரைந்து எனக்காக சிறந்த, வேகமிக்க, தாங்கும் திறன் கொண்ட குதிரைகளை கொண்டு வா—வெண்மேகங்களைப் போல் ஒளிர்வன, மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீரில் நீராடியவன, வலிமையும் செழுமையும் உடையவன, சூடாக்கப்பட்ட பொன் அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன.”
Verse 27
रथं चाग्रयं हेममालावनद्ध रल्नैश्षित्रं सूर्यचन्द्रप्रकाशै: । द्रव्यैर्युक्ते सम्प्रहारोपपन्नै- वहिर्युक्त तूर्णमावर्तयस्व
சஞ்சயன் கூறினான்—அதே குதிரைகளால் இணைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த தேரை விரைந்து கொண்டு வா; அது பொன் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, சூரியன்-சந்திரன் போல் ஒளிவீசும் விசித்திர ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது, மேலும் போரின் மோதலுக்கேற்ற எல்லா பொருட்களும் உபகரணங்களும் நிறைந்தது।
Verse 28
चित्राणि चापानि च वेगवन्ति ज्याक्षोत्तमा: संनहनोपपन्ना: । तूणांश्न पूर्णानू महतः शराणा- मासाद्य गात्रावरणानि चैव
சஞ்சயன் கூறினான்—அழகிய, வேகமிக்க வில்ல்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; சிறந்த நாண்களைப் பொருத்தி போருக்குச் சீராக ஆயத்தமாகுங்கள். அம்புகளால் நிரம்பிய பெரிய அம்புக்கூடைகளை அணிந்து, உடலைக் காக்கும் கவசங்களையும் தரித்துக் கொள்ளுங்கள்—தாமதமின்றி தயாராகுங்கள்।
Verse 29
प्रायात्रिकं चानयताशु सर्व दध्ना पूर्ण वीर कांस्यं च हैमम् आनीय मालामवबध्य चाडज़े प्रवादयन्त्वाशु जयाय भेरी:
சஞ்சயன் கூறினான்—புறப்பாட்டிற்கு வேண்டிய அனைத்தையும் விரைந்து கொண்டு வாருங்கள். தயிரால் நிரம்பிய வெண்கலமும் பொன்னும் ஆன பாத்திரங்களையும் உடனே கொண்டு வாருங்கள். அவற்றை கொண்டு வந்து என் கழுத்தில் மாலையை அணிவித்து, வெற்றிப் பயணத்திற்காக உடனே போர் முரசுகளை முழக்குங்கள்।
Verse 30
प्रयाहि सूताशु यत: किरीटी वृकोदरो धर्मसुतो यमौ च । तान् वा हनिष्यामि समेत्य संख्ये भीष्माय गच्छामि हतो द्विषद्धिः
சஞ்சயன் கூறினான்—தேரோட்டியே! இவற்றை எல்லாம் செய்து உடனே தேரை ஓட்டி அங்கே செல்; அங்கே கிரீடம் தரித்த அர்ஜுனன், வ்ருகோதரன் பீமன், தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன், மேலும் இரட்டையர் நகுலன்-சகதேவன் நிற்கின்றனர். போர்க்களத்தில் அவர்களை எதிர்கொண்டு நான் அவர்களை வீழ்த்துவேன்; அல்லது பகைவரின் கையால் வீழ்ந்து பீஷ்மரிடம் சென்று சேர்வேன்।
Verse 31
यस्मिन् राजा सत्यधृतिर्युधिष्ठिर: समास्थितो भीमसेनार्जुनौ च । वासुदेव: सात्यकि: सूंजयाश्च मनन््ये बल॑ तदजय्यं महीपै:
சஞ்சயன் கூறினான்—சத்தியத்தில் உறுதியாக நிலைத்த அரசன் யுதிஷ்டிரன் திடமாக நிற்கும் அந்தப் படையில், பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் உள்ளனர்; மேலும் வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்), சாத்தியகி, மற்றும் சஞ்சயனின் புதல்வர்களும் உள்ளனர்—அந்த வலிமையை பூமியின் அரசர்கள் வெல்ல இயலாதது என நான் கருதுகிறேன்।
Verse 32
“जिस सेनामें सत्यधृति राजा युधिष्ठिर खड़े हों, भीमसेन, अर्जुन, वासुदेव, सात्यकि तथा सूंजय मौजूद हों, उस सेनाको मैं राजाओंके लिये अजेय मानता हूँ ।।
சஞ்சயன் கூறினான்—சத்தியத்தில் நிலைத்த அரசன் யுதிஷ்டிரன் நிற்கும் படையில், பீமசேனன், அர்ஜுனன், வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்), சாத்தியகி, சஞ்சயன் ஆகியோர் இருப்பின், அந்தப் படையை அரசர்களுக்கே அஜேயமென நான் கருதுகிறேன். ஆயினும் நான் போர்க்களத்தில் எப்போதும் விழிப்புடன் போரிடுவேன்; அனைத்தையும் பறிக்கும் மரணம் தானே வந்து கிரீடதாரி அர்ஜுனனை காக்கினாலும், திறந்த சமரில் அவனை எதிர்த்து அவனை வீழ்த்துவேன்; அல்லது பீஷ்மன் சென்ற பாதையில் யமனைச் சந்திக்கச் செல்வேன்।
Verse 33
>> # रद - कक कपल कक पक क्ान्च ग्प्ष्फ्म्ण्ट्ा *हष्यशे कर के) अर्जुनका जयद्रथके मस्तकको काटकर समन्त-पज्चक क्षेत्रसे बाहर फेंकना व्यासजी अर्जुनको शंकरजीकी महिमा कह रहे हैं भगवान्के द्वारा अर्जुनकी सर्पमुख बाणसे रक्षा हा गोरखपुर युधिष्ठिरकी ललकारपर दुर्योधनका पानीसे बाहर निकल आना आय क अ भीमसेन अश्॒त्थामासे प्राप्त हुई मणि द्रौपदीको दे रहे हैं | त्रिपुर-विनाशके लिये देवताओंद्वारा शंकरजीकी स्तुति श्रीकृष्णद्वारा अर्जुनके अश्वोंकी परिचर्या न त्वेवाहं न गमिष्यामि तेषां मध्ये शूराणां तत्र चाहं ब्रवीमि । मित्रद्रुहो दुर्बलभक्तयो ये पापात्मानो न ममैते सहाया:
சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த வீரர்களின் நடுவில் நான் செல்லாமல் இருப்பது இயலாது. ஆனால் நான் இதளவே சொல்கிறேன்: நண்பரைத் துரோகிப்போர், தம் ஆண்டவர்க்கான நம்பிக்கை தளர்ந்தோர், பாவம் நிறைந்த உள்ளத்தோர்—அவர்கள் என் துணையல்லர்।
Verse 34
संजय उवाच समृद्धिमन्तं रथमुत्तमं दृढं सकूबरं हेमपरिष्कृतं शुभम् । पताकिनं वातजवैहयोत्तमै- युक्त समास्थाय ययौ जयाय
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! இவ்வாறு கூறிய பின், கர்ணன் கம்பமும் கொடியும் உடைய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மங்களகரமான, அழகிய, செழுமைமிக்க, உறுதியான சிறந்த தேரில் ஏறினான். காற்றைப் போல் வேகமுள்ள சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அந்தத் தேரில் அமர்ந்து, போரில் வெற்றிக்காகப் புறப்பட்டான்।
Verse 35
सम्पूज्यमान: कुरुभिर्महात्मा रथर्षभो देवगण्णर्यथेन्द्र: । ययौ तदायोधनमुग्रधन्वा यत्रावसानं भरतर्षभस्य
சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது கௌரவர்கள் அனைவராலும் போற்றப்பட்டு, தேவர்களிடையே இந்திரனைப் போல, தேர்வீரர்களில் முதன்மையான, கொடிய வில்லாளியான மகாத்மா கர்ணன், பாரதர்களில் சிறந்த பீஷ்மன் உடல் நீத்த அந்தப் போர்க்களத்திற்கே சென்றான்।
Verse 36
ह | ७०७५. है 9 क्र 527 4 व /ध “3.7० ४ "१५५ 3 7 २५ कक £िए 2/ "पी ३६०४४ 086: हे हु; वरूथिना महता सध्वजेन सुवर्णमुक्तामणिरत्नमालिना । सदश्वयुक्तेन रथेन कर्णो मेघस्वनेनार्क इवामितौजा:
சஞ்சயன் கூறினான்—பெரும் படையுடன் கர்ணன் புறப்பட்டான். அழகிய கொடியால் விளங்கிய, பொன், முத்து, மணிகள், ரத்தின மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த ஒலியெழுப்பும் தேரில், அளவற்ற வீரத்துடன் கர்ணன் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்து போர்க்களத்தை நோக்கிச் சென்றான்।
Verse 37
हुताशनाभ: स हुताशनप्रभे शुभ: शुभे वै स्वरथे धनुर्धर: । स्थितो रराजाधिरथिर्महारथ: स्वयं विमाने सुरराडिवास्थित:
சஞ்சயன் கூறினான்—அதிரதன் புதல்வனான மகாரதன் கர்ணன், நல்வழக்கமிக்க அழகிய தன் ரதத்தில் வில்லேந்தி, அக்கினியைப் போல ஒளிவீசி நின்றான். அங்கே அவன், தேவராஜன் இந்திரன் தன் திவ்ய விமானத்தில் அமர்ந்திருப்பதுபோல் பேரொளியுடன் விளங்கினான்.
Verse 445
सु # 9 प् | है ५ 44 ५
ஸு # 9 ப் | ஹை ५ 44 ५
Frequently Asked Questions
Karṇa confronts the tension between grief and duty: acknowledging the instability of worldly outcomes (anitya) while still choosing decisive action to protect his side, even when moral clarity and certainty of success are unavailable.
The chapter underscores that impermanence does not negate responsibility; rather, awareness of uncertainty can sharpen ethical resolve—acting according to one’s role-obligations while accepting that results are not fully controllable.
No explicit phalaśruti is presented here; the meta-level significance is conveyed indirectly through the narrator-speaker structure (Saṃjaya reporting to Dhṛtarāṣṭra) and through thematic framing of anitya and leadership burden as interpretive cues for the listener.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.