Adhyaya 198

Verse 1

अत-#-छका+ षण्णवर्त्याधेकशततमो< ध्याय: कौरव-सेनाका सिंहनाद सुनकर युधिष्ठिरका अर्जुनसे कारण पूछना और द्वारा अश्रृत्थामाके क्रोध एवं मा आज परिणामका वर्णन संजय उवाच प्रादुर्भूते ततस्तस्मिन्नस्त्रे नारायणे प्रभो । प्रावात्‌ सपृषतो वायुरन भ्रे स्‍्तनयित्नुमान्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா! அர்ஜுனனின் சொற்களை கேட்ட அங்கிருந்த மகாரதர்கள், தனஞ்சயனிடம் விருப்பமானதோ வெறுப்பானதோ எதையும் பதிலாகச் சொல்லவில்லை।

Verse 2

संजय कहते हैं--प्रभो! तदनन्तर उस नारायणास्त्रके प्रकट होनेपर जलकी बूँदोंके साथ प्रचण्ड वायु चलने लगी। बिना बादलोंके ही आकाशमें मेघोंकी गर्जना होने लगी ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—பிரபுவே! அந்நாராயணாஸ்திரம் வெளிப்பட்டவுடன், நீர்த்துளிகளுடன் கூடிய கடும் காற்று வீசியது. மேகங்கள் இல்லாமலேயே வானில் இடிமுழக்கம் எழுந்தது. பூமி நடுங்கியது; பேர்கடல் கொந்தளித்தது; கடலுக்குச் செல்லும் பெருநதிகள் தங்கள் இயல்பான ஓட்டத்திற்கு எதிராகத் திரும்பிப் பாய்ந்தன।

Verse 3

शिखराणि व्यशीर्यन्त गिरीणां तत्र भारत | अपसव्यं मृगाश्चैव पाण्डुसेनां प्रचक्रिरे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா! அங்கே மலைச்சிகரங்கள் சிதறிச் சிதறி விழுவது போலத் தோன்றியது. மேலும் மிருகங்கள் அபசவ்யமாக (இடப்புறமாக)ச் சுற்றி, பாண்டவர் சேனையை வலம் வரத் தொடங்கின.

Verse 4

भारत! पर्वतोंके शिखर टूट-टूटकर गिरने लगे। हरिणोंके झुंड पाण्डव-सेनाको अपने दायें करके चले गये ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா! எங்கும் இருள் பரவியது; சூரியனும் மாசடைந்ததுபோல் மங்கலாயிற்று. மேலும் மாமிசம் உண்ணும் உயிர்கள் மகிழ்ந்ததுபோல் ஓடித் திரிந்தன.

Verse 5

देवदानवगन्धर्वास्त्रिस्तास्त्वासन्‌ विशाम्पते । कथंकथाभवत्‌ तीव्रा दृष्टवा तद्‌ व्याकुलं महत्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பிரஜாநாதா! அந்தப் பெரும் கலக்கத்தை உண்டாக்கிய உற்பாதத்தைப் பார்த்து தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்களும் அஞ்சித் திகைத்தனர். அனைவரிடமும் விரைந்து பரவியது—“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 6

व्यथिता: सर्वराजानस्त्रस्ताश्चासन्‌ विशाम्पते । तद्‌ दृष्टवा घोररूपं वै द्रौणेरस्त्रं भयावहम्‌,महाराज! अश्वत्थामाके उस घोर एवं भयंकर अस्त्रको देखकर समस्त भूपाल व्यथित एवं भयभीत हो गये

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பிரஜாநாதா! துரோணபுத்திரன் அஸ்வத்தாமன் கொண்ட அந்தக் கொடிய, அச்சமூட்டும் அஸ்திரத்தின் பயங்கர வடிவத்தைப் பார்த்து எல்லா அரசர்களும் கலங்கி அஞ்சினர்.

Verse 7

घतरयाट्र उवाच निवर्तितिषु सैन्येषु द्रोणपुत्रेण संयुगे । भृशं शोकाभिततप्तेन पितुर्वधममृष्यता

திருதராஷ்டிரன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் துரோணபுத்திரன் படைகளைப் பின்வாங்கச் செய்தபோது, அவன்—கடுந்துயரால் எரிந்தவனாய்—தன் தந்தையின் கொலைையைத் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 8

कुरूनापततो दृष्ट्वा धृष्टद्युम्नस्य रक्षणे । को मन्त्र: पाण्डवेष्वासीत्‌ तनन्‍्ममाचक्ष्व संजय

துருதராஷ்டிரன் கூறினான்—த்ருஷ்டத்யும்னனை காக்கும் போது குரு வீரர்கள் வீழ்வதைப் பார்த்து, பாண்டவர்களிடம் என்ன மந்திரம் அல்லது தந்திரம் இருந்தது? அதை எனக்குச் சொல், சஞ்சயா।

Verse 9

धृतराष्ट्रने पूछा--संजय! अपने पिताके वधको सहन न कर सकनेवाला अत्यन्त शोकसंतप्त द्रोणपुत्र अश्वत्थामाके साथ जब सारी सेनाएँ युद्धसस्‍्थलमें लौट आयीं, तब कौरवोंको आते देख पाण्डवदलमें धृष्टद्युम्नकी रक्षाके लिये क्या विचार हुआ, वह मुझे बताओ ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! யுதிஷ்டிரன் முன்பே உமது படைகள் ஓடுவதைப் பார்த்திருந்தான். பின்னர் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான, கலகலப்பான முழக்கத்தைக் கேட்டு அர்ஜுனனிடம் கூறினான்।

Verse 10

युधिछिर उवाच आचार्य निहते द्रोणे धृष्टद्युम्नेन संयुगे । निहते वज्रहस्तेन यथा वृत्रे महासुरे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—போரில் த்ருஷ்டத்யும்னன் ஆசாரியர் துரோணரை வீழ்த்தியபோது—இடி ஆயுதம் தாங்கிய இந்திரன் மகா அசுரன் வ்ருத்ரனை வீழ்த்தியதுபோல்—அப்போது…

Verse 11

नाशंसन्तो जयं युद्धे दीनात्मानो धनंजय । आत्मत्राणे मतिं कृत्वा प्राद्रवन्‌ कुरवो रणात्‌

தனஞ்சயா! போரில் வெற்றியின் நம்பிக்கையை இழந்து, மனம் தளர்ந்த கௌரவர்கள் உயிர்காக்கும் எண்ணமே கொண்டு போர்க்களத்திலிருந்து ஓடினர்।

Verse 12

युधिष्ठिर बोले--धनंजय! पूर्वकालमें जैसे वज्रधारी इन्द्रने महान्‌ असुर वृत्रासुरको मार डाला था, उसी प्रकार युद्धस्थलमें धृष्टद्युम्नद्वारा आचार्य द्रोणके मारे जानेपर युद्धमें अपनी विजयसे निराश हो दीनचित्त कौरव आत्मरक्षाका विचार करके रणभूमिसे भागे जा रहे थे ।।

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தனஞ்சயா! பழங்காலத்தில் இடி ஆயுதம் தாங்கிய இந்திரன் மகா அசுரன் வ்ருத்ராசுரனை வீழ்த்தியதுபோல், போர்க்களத்தில் த்ருஷ்டத்யும்னன் ஆசாரியர் துரோணரை கொன்றபோது கௌரவர்கள் வெற்றிநம்பிக்கையை இழந்து மனம் தளர்ந்தனர். உயிர்காக்கும் எண்ணமே கொண்டு அவர்கள் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடத் தொடங்கினர். சில அரசர்கள் கட்டுப்பாடிழந்த தேர்களால் நாலாபுறமும் இழுக்கப்பட்டனர்—அத்தேர்களின் பின்காவலரும் சாரதியும் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்; கொடிகள், பதாகைகள், குடைகள் அழிந்திருந்தன; தேர்தண்டுகள் முறிந்திருந்தன; பதறிய குதிரைகள் இழுக்க, அந்தத் தேர்கள் குழப்பத்தில் சுற்றிச் சுழன்றன।

Verse 13

भग्ननीडैराकुलाश्रैः प्रारुग्णाश्न॒ विशेषत: । भग्नाक्षयुगचक्रैश्व व्याकृष्पन्त समन्तत:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—எங்கும், உபகரணங்கள் சிதைந்த ரதங்கள் காணப்பட்டன; இருக்கைகள், கட்டமைப்புகள் உடைந்தன; அச்சுகள், யோகங்கள், சக்கரங்கள் நொறுங்கின. பதற்றமுற்ற குதிரைகள் அவற்றை குழப்பத்தில் இழுத்துச் சுற்றச் செய்தன. பக்கக் காவலரும் சாரதியும் கொல்லப்பட்டு, கொடிகள், பதாகைகள், குடைகள் அழிந்த நிலையில், சில அரசர்கள்—குறிப்பாகக் கடுமையாகக் காயமுற்றோர்—உதவியின்றி எல்லாத் திசைகளிலும் இழுக்கப்பட்டனர்।

Verse 14

भीता: पादैर्हयान्‌ केचित्‌ त्वरयन्तः स्वयं रथान्‌ । रथान्‌ विशीर्णनुत्सृज्य पद्धि: केचिच्च विद्रुता:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சிலர் அச்சத்தில் கால்களால் குதிரைகளைத் தட்டி, தாமே ரதங்களை விரைவாக ஓட்டினர்; மற்றவர்கள் சிதைந்த ரதங்களை விட்டுவிட்டு கால்நடையாக ஓடினர்।

Verse 15

हयपृष्ठगताश्षान्ये कृष्यन्ते<र्थच्युतासना: । गजस्कन्धेषु संस्यूता नाराचैश्वनलितासना:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சிலர் ரதத்திலிருந்து விழுந்து, குதிரைகளின் முதுகில் கிடந்தபடியே இழுக்கப்பட்டனர். மற்றவர்கள் யானைகளின் தோள்களில் அமர்ந்திருந்தனர்; நாராச அம்புகள் அவர்களின் இருக்கைகளைத் தீப்பற்றச் செய்தன।

Verse 16

विशस्त्रकवचाश्षान्ये वाहनेभ्य: क्षितिं गता:

மற்றவர்களும்—ஆயுதமும் கவசமும் இழந்து—தங்கள் வாகனங்களிலிருந்து விழுந்து மண்ணில் வீழ்ந்தனர்।

Verse 17

क्रोशन्तस्तात पुत्रेति पलायन्ते परे भयात्‌

மற்றவர்கள் அச்சத்தில் ‘அப்பா!’ ‘மகனே!’ என்று அலறிக்கொண்டே ஓடினர்।

Verse 18

पुत्रान्‌ पितृन्‌ सखीन्‌ भ्रातृन्‌ समारोप्य दृढक्षतान्‌

மகன்கள், தந்தைகள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள்—கடுமையான காயங்களால் சிதைந்தவர்களை—சிதையில் ஏற்றி…

Verse 19

अवस्थां तादशीं प्राप्य हते द्रोणे द्रुतं बलम्‌

துரோணன் வீழ்ந்தபின் இத்தகைய நிலையடைந்து படை விரைவில் நிலை குலைந்தது…

Verse 20

हयानां ह्वेषतां शब्द: कुज्जराणां च बृंहताम्‌

குதிரைகளின் கிண்கிணப்பும் யானைகளின் பேர்க் குரலும் எழுகின்றன…

Verse 21

एते शब्दा भृशं तीव्रा: प्रवृत्ता: कुरुसागरे

இவ்வொலிகள் மிகக் கடுமையும் தீவிரமுமாய் குரு-சமுத்திரமான பேர்படையெங்கும் பரவி எழுந்தன…

Verse 22

य एष तुमुल: शब्द: श्रूयते लोमहर्षण:

இப்போது கேட்கும் இந்தக் கொந்தளிப்பான ஓசை என்ன? அது அத்தனை அச்சமூட்டுவது; மெய்சிலிர்க்கச் செய்கிறது.

Verse 23

मन्ये वज़ञधरस्यैष निनादो भैरवस्वन:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“இது வஜ்ரதாரியான இந்திரனின் அச்சமூட்டும், இடிமுழக்கப் போன்ற கர்ஜனை என நான் கருதுகிறேன்.”

Verse 24

द्रोणे हते कौरवार्थ व्यक्तमभ्येति वासव: । मैं समझता हूँ, यह भयंकर शब्द वज्रधारी इन्द्रकी गर्जना है। द्रोणाचार्यके मारे जानेपर कौरवोंकी सहायताके लिये साक्षात्‌ इन्द्र आ रहे हैं, यह स्पष्ट जान पड़ता है ।।

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“துரோணர் வீழ்ந்த பின், கௌரவர்களின் நலனுக்காக வாசவனான (இந்திரன்) தெளிவாக அணுகி வருகிறான். இது வஜ்ரதாரியான இந்திரனின் அச்சமூட்டும் கர்ஜனை என நான் கருதுகிறேன்.” நாய்களின் ரோமங்கள் சிலிர்த்து நின்றன; ரதங்களின் சிறந்த குதிரைகள் கலங்கின.

Verse 25

क एष कौरवान्‌ दीर्णानवस्थाप्य महारथ:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“சிதறிய கௌரவர்களைத் தடுத்து மீண்டும் உறுதியாக நிற்கச் செய்த இந்த மகாரதன் யார்?”

Verse 26

अजुन उवाच उद्यम्यात्मानमुग्राय कर्मणे वीर्यमास्थिता:

அர்ஜுனன் கூறினான்—“தம் உள்ளத் துணிவை எழுப்பி, ஒரு கொடிய செயலைச் செய்ய வீரத்தில் நிலை கொண்டுள்ளனர்.”

Verse 27

धमन्ति कौरवा: शड्खान्‌ यस्य वीर्य समाश्रिता: । यत्र ते संशयो राजन्‌ न्‍्यस्तशस्त्रे गुरी हते

அர்ஜுனன் கூறினான்—“ஒரே ஒருவரின் வீரத்தைச் சார்ந்து கௌரவர்கள் சங்கை ஊதுகின்றனர். ஆனால், அரசே, ஆயுதம் வைக்கப்பட்ட நிலையில் குரு கொல்லப்பட்டபோது அவர்களின் உறுதி இப்போது எங்கே?”

Verse 28

धार्तराष्ट्रानवस्थाप्य क एष नदतीति हि । ह्वीमन्तं तं महाबाहुं मत्तद्विरदगामिनम्‌

துரிதராஷ்டிரர் புதல்வர்களைத் தடுத்து நிறுத்திய பின், இவ்வாறு கர்ஜிப்பவன் யார்? சவாலால் நிறைந்த அந்த மகாபாகு வீரன், மதயானையின் நடைபோல் முன்னே வருகின்றான்.

Verse 29

(इन्द्रविष्णुसमं वीर्ये कोपेडन्तकमिव स्थितम्‌ | बृहस्पतिसमं बुद्ध्या नीतिमन्तं महारथम्‌ ।।

அரசே, குருக்களுக்கு அச்சமின்மையை ஊட்டும் அந்தக் கடுமையான வீரனை நான் உமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்—அவனது வலிமை இந்திரன், விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பானது; அவனது கோபம் யமனைப் போல நிற்கும்; அவனது அறிவு பிரகஸ்பதிக்கு நிகர்; அவன் நெறியறிந்தவன், மகாரதன், கொடிய செயல்களில் வல்லவன். கேளுங்கள், அவன் பெயரைச் சொல்கிறேன்.

Verse 30

जातमात्रेण वीरेण येनोच्चै:श्रवसा यथा

பாண்டுவின் மகனே, பிறந்த கணமே உச்சைஷ்ரவஸ் குதிரைபோல் குதிரைச்சத்தம் எழுப்பி, பூமியையும் மூன்று உலகங்களையும் நடுங்கச் செய்தவன்—அந்த ஒலியை கேட்ட மறைபட்ட ஒரு சக்தி ‘அஸ்வத்தாமா’ என்று பெயரிட்டவன்—அந்தzelfde வீரன் அஸ்வத்தாமா இப்போது போர்க்கர்ஜனை செய்கிறான்.

Verse 31

ह्वषता कम्पिता भूमिलोंकाश्व सकलास्त्रय: । तच्छुत्वान्तहिंतं भूतं॑ नाम तस्याकरोत्‌ तदा

அந்த பேருவகையின் எழுச்சியால் பூமி நடுங்கியது; மூன்று உலகங்களும் அசைந்தன. அதை கேட்ட மறைந்த (கண்ணுக்குப் புலப்படாத) ஒரு சக்தி அப்போதே அவன் பெயரை அறிவித்தது.

Verse 32

यो हानाथ इवाक्रम्य पार्षतेन हतस्तथा

பாதுகாப்பற்றவன் போல அடக்கப்பட்டு, அதே முறையில் பிருஷதன் மகனால் கொல்லப்பட்டவன்.

Verse 33

कर्मणा सुनृशंसेन तस्य नाथो व्यवस्थित: । द्रपदकुमार धृष्टद्युम्नने जिनपर आक्रमण करके अत्यन्त क्रूरतापूर्ण कर्मके द्वारा जिन्हें अनाथके समान मार डाला था

மிகக் கொடூரமான செயலில் அவன் ஆதரவற்றவனென ஆக்கப்பட்டான்; ஆயினும் அதே மனிதனுக்காக இன்று ஒரு காவலன் எழுந்து நிற்கிறான். த்ருபதன் மகன் த்ருஷ்டத்யும்னன் பகைமையுடன் தாக்கி, இரக்கமற்ற செயலில் அவனை ஆதரவற்றவனெனக் கொன்று வீழ்த்தினான்; அங்கேயே பாஞ்சால இளவரசன் என் குருவை முடியில் பிடித்தான்.

Verse 34

उपचीर्णों गुरुमिथ्या भवता राज्यकारणात्‌

அரசாட்சிக்காக நீ குருவின்மீது பொய்யாக நடந்து—பொய்க் குற்றச்சாட்டால் அவரை அநியாயமாகக் களங்கப்படுத்தினாய்.

Verse 35

चिरं स्थास्यति चाकीर्तिस्त्रिलोक्ये सचराचरे

இந்த அவப்பெயர் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும் உள்ள மூவுலகிலும் பரவி.

Verse 36

सर्वधर्मोपपन्नो5यं स मे शिष्यश्षल पाण्डव:

ஓ சல்யா! இந்தப் பாண்டவன் எல்லா தர்மங்களாலும் நிறைந்தவன்; இவன் என் சீடன்.

Verse 37

स सत्यकज्चुकं नाम प्रविष्टेन ततोडनृतम्‌

‘சத்தியக் கவசம்’ என்ற பெயரில் நுழைந்தபின், தொடர்ந்து நடந்தது பொய்யே.

Verse 38

ततः शस्त्र समुत्सृज्य निर्ममो गतचेतन:

அப்போது அர்ஜுனன் ஆயுதங்களைத் தள்ளிவிட்டு, பற்றுதல் அணைந்தவனாய், மனம் மயங்கியதுபோல், துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நின்றான்।

Verse 39

स तु शोकसमाविष्टो विमुख: पुत्रवत्सल:

ஆனால் அவன் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு முகம் திருப்பினான்; மகன்பால் பேரன்புடையவன், மிகுந்த புத்ரவத்ஸலன் ஆனான்।

Verse 40

न्यस्तशस्त्रमधर्मेण घातयित्वा गुरुं भवान्‌

ஆயுதம் விட்டு நின்ற குருவை அதர்ம வழியில் கொல்லச் செய்தால், நீர் தர்மத்திற்கு எதிராக நடப்பீர்।

Verse 41

रक्षत्विदानीं सामात्यो यदि शक्तो$सि पार्षतम्‌ । ग्रस्तमाचार्य पुत्रेण क्रुद्धेन हतबन्धुना

அர்ஜுனன் கூறினான்—“இப்போது அமைச்சர்களுடன் சென்று, வல்லமை இருந்தால், ப்ருஷதன் மகன் த்ருஷ்டத்யும்னனை காப்பாற்றுங்கள். உறவினர் கொல்லப்பட்டதால் சினம் கொண்ட ஆசாரியன் மகன் அஸ்வத்தாமா அவனைப் பிடித்து விழுங்கத் துடிக்கிறான்; த்ருஷ்டத்யும்னனை மரணத்தின் இரையாகச் செய்ய விரும்புகிறான். ஆயுதம் விட்டு நிராயுதனான எங்கள் குருவை அதர்மமாகக் கொல்லச் செய்த பின், இப்போது அவன் முன் நின்று, இயன்றால் த்ருஷ்டத்யும்னனை மீட்குங்கள்.”

Verse 42

सर्वे वयं परित्रातुं न शक्ष्यामोड्द्य पार्षतम्‌ | सौहार्द सर्वभूतेषु यः करोत्यतिमानुष: । सोड्द्य केशग्रहं श्रुत्वा पितुर्थक्ष्यति नो रणे

அர்ஜுனன் கூறினான்—“இன்று நாம் அனைவரும் ஒன்றுகூடியாலும் த்ருஷ்டத்யும்னனை காப்பாற்ற இயலாது. எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புணர்வு கொண்ட அதிமானுஷனான அஸ்வத்தாமா, தன் தந்தையின் தலைமுடி பிடிக்கப்பட்டதெனக் கேட்டு, போரில் நம்மை அனைவரையும் அழித்துவிடுவான்।”

Verse 43

विक्रोशमाने हि मयि भृशमाचार्यगृद्धिनि । अपाकीर्य स्वयं धर्म शिष्येण निहतो गुरु:

ஆசாரியரின் உயிரைக் காக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நான் உரக்கக் கதறிக் கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் சீடனாக இருந்தும் த்ருஷ்டத்யும்னன் தர்மத்தைத் தள்ளிவிட்டு தன் குருவை வதைத்தான்.

Verse 44

यदा गत॑ वयो भूय: शिष्टमल्पतरं च नः । तस्येदानीं विकारो5यमधर्मोडयं कृतो महान्‌

இப்போது நம் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதி கடந்துவிட்டது; சிறிதே மீதமுள்ளது. அதனால் இந்நேரம் நம் அறிவு மயங்கிப் போய், நாம் இந்த மாபெரும் அதர்மத்தை—இந்தக் கடும் பாவத்தை—செய்துவிட்டோம்.

Verse 45

पितेव नित्यं सौहार्दात्‌ पितेव हि च धर्मत: । सो5ल्‍्पकालस्य राज्यस्य कारणादू घातितो गुरु:

அன்பால் எப்போதும் தந்தைபோல் நம்மை அரவணைத்தவரும், தர்மக் கணக்கில் தந்தைக்குச் சமமானவருமாகிய அந்தக் குருவை, இந்தக் கணநேர அரசாட்சிக்காக நாம் கொல்லச் செய்தோம்.

Verse 46

धृतराष्ट्रेण भीष्माय द्रोणाय च विशाम्पते । विसृष्टा पृथिवी सर्वा सह पुत्रैश्न तत्परै:

மக்கள்தலைவா! த்ருதராஷ்டிரன், பீஷ்மருக்கும் த்ரோணருக்கும்—அவர்களைச் சேவிக்கத் தயாரான தன் புதல்வர்களுடன் சேர்த்து—இந்த முழு பூமியின் ஆட்சியையும் ஒப்படைத்தான்.

Verse 47

सम्प्राप्य तादृशीं वृत्ति सत्कृतः सततं परै: । अवृणीत सदा पुत्रान्‌ मामेवाभ्यधिकं गुरु:

எங்கள் எதிரிகளே ஆசாரியரை எப்போதும் மரியாதை செய்தனர்; அவர்களால் இத்தகைய சிறந்த வாழ்வாதாரம் கிடைத்தபோதும், குரு தம் புதல்வர்களைவிட என்னையே மேலாகக் கருதி எப்போதும் தேர்ந்தெடுத்தார்.

Verse 48

अवेक्षमाणत्त्वां मां च न्यस्तास्त्रश्नाहवे हतः । न त्वेनं युध्यमानं वै हन्यादपि शतक्रतु:

அர்ஜுனன் கூறினான்—உன்னையும் என்னையும் கண்டு அவன் போர்க்களத்தில் ஆயுதங்களைத் துறந்து, அங்கேயே கொல்லப்பட்டான். அவன் தொடர்ந்து போரிட்டிருந்தால், சதக்ரது (இந்திரன்) கூட அவனை கொல்ல இயலாது.

Verse 49

तस्याचार्यस्य वृद्धस्य द्रोहो नित्योपकारिण: । कृत्वे हानार्यरस्माभी राज्यार्थे लुब्धबुद्धिभि:

அர்ஜுனன் கூறினான்—எப்போதும் நமக்கு நன்மை செய்த அந்த முதிய ஆசாரியருக்கு, அரசாட்சியின் ஆசையால் மயங்கிய நாங்கள் துரோகம் செய்தோம். இது அநாரியச் செயல்.

Verse 50

हमारी बुद्धि लोभसे ग्रस्त है, हम नीचोंने राज्यके लिये सदा उपकार करनेवाले बूढ़े आचार्यके साथ द्रोह किया है ।।

அர்ஜுனன் கூறினான்—அய்யோ! நாம் மிகக் கொடிய ஒரு மகாபாபச் செயலைச் செய்தோம்; அரச இன்பத்தின் ஆசையால் இந்த நற்குணமிக்க துரோணர் கொல்லப்படும்படி செய்தோம்.

Verse 51

पुत्रान्‌ भ्रातृन्‌ पितृन्‌ दाराज्जीवितं चैव वासवि: | त्यजेत्‌ सर्व मम प्रेम्णा जानात्येवं हि मे गुरु:

அர்ஜுனன் கூறினான்—என் குரு இவ்வாறு கருதினார்: என்னிடத்திலான அன்பினால் வாசவன் (இந்திரன்) கூட மகன்கள், சகோதரர்கள், தந்தைகள், மனைவிகள், உயிர் வரை—அனைத்தையும் துறக்கக் கூடியவன் என்று.

Verse 52

स मया राज्यकामेन हन्यमानो हापेक्षित: । तस्मादर्वाक्‌्शिरा राजन प्राप्तोडस्मि नरकं प्रभो

அர்ஜுனன் கூறினான்—அரசாட்சியின் ஆசையால் மயங்கி, அவர் கொல்லப்படும்போது நான் அலட்சியமாகக் கண்டேன். ஆகவே, ஓ அரசே, ஓ ஆண்டவனே, இந்தப் பாவத்தால் நான் தலைகீழாக நரகத்தை அடைவேன்.

Verse 53

ब्राह्मणं वृद्धमाचार्य न्यस्तशस्त्रं महामुनिम्‌ । घातयित्वाद्य राज्यार्थे मृतं श्रेयो न जीवितम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—அவர் பிராமணர், முதியவர், மேலும் நம் ஆசாரியர்; ஆயுதங்களை விட்டு மகாமுனிபோல் அமைந்துள்ளார். அரசுக்காக இன்று அவரைக் கொல்லச் செய்தால், எனக்கு வாழ்வைவிட மரணமே மேலானது.

Verse 156

शरार्तैविंद्रुतैनगि्ता: केचिद्‌ दिशो दश । कितने ही योद्धा घोड़ोंकी पीठपर बैठे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அம்புகளால் துன்புற்ற சில வீரர்கள் உதவியின்றி பத்து திசைகளிலும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். பலர் குதிரைமேல் இருந்தும் அவர்களின் அமர்வு பாதி வழுக்கி, அந்த நிலையிலேயே குதிரைகளோடு இழுக்கப்பட்டனர். இன்னோர் சிலர் நாராச அம்புகளின் தாக்கத்தால் அமர்விழந்து யானைகளின் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டனர்; காயமடைந்த யானைகள் அச்சத்தில் ஓட, அவர்கள் அம்புவேதனையோடு எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறிச் செல்லப்பட்டனர்.

Verse 163

संछिन्ना नेमिभिश्रैव मृदिताश्न हयद्विपैः । कुछ लोगोंके अस्त्र-शस्त्र और कवच कट गये और वे अपने वाहनोंसे पृथ्वीपर गिर पड़े। उस दशामें रथके पहियोंकी नेमिसे दबकर उनके शरीरके टुकड़े-टुकड़े हो गये और कितने ही घोड़ों तथा हाथियोंसे कुचल गये

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சிலரின் ஆயுதங்களும் கவசங்களும் சிதறி, அவர்கள் தங்கள் வாகனங்களிலிருந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தனர். அப்போது தேர்சக்கரத்தின் விளிம்புகள் அவர்களை அழுத்தி உடலைத் துண்டுத்துண்டாகச் செய்தன; மேலும் பலர் குதிரைகளும் யானைகளும் மிதித்து நசுக்கப்பட்டனர்.

Verse 173

नाभिजानन्ति चान्योन्यं कश्मलाभिहतौजस: । दूसरे बहुत-से योद्धा “हा तात! हा पुत्र!” की रट लगाते हुए भयभीत होकर भाग रहे थे। मोहसे बल और उत्साह नष्ट हो जानेके कारण वे ऐसे अचेत हो रहे थे कि एक-दूसरेको पहचान भी नहीं पाते थे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மயக்கத்தால் அவர்களின் வலிமையும் வீரஉற்சாகமும் சிதைந்ததால், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணவும் முடியவில்லை. அச்சத்தில் பலர் “அய்யோ தந்தையே! அய்யோ மகனே!” என்று அலறிக்கொண்டு ஓடினர்.

Verse 186

जलेन क्लेदयन्त्यन्ये विमुच्य कवचान्यपि । कितने ही सैनिक अधिक चोट खाये हुए अपने पुत्र, पिता, मित्र और भाइयोंको रथपर चढ़ाकर तथा उनके कवच खोलकर उनके घावोंको जलसे भिगो रहे थे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சிலர் கவசங்களையும் கழற்றி, நீரால் காயங்களை நனைத்தனர். கடுமையாக காயமடைந்த மகன், தந்தை, நண்பன், சகோதரன் ஆகியோரை தேரில் ஏற்றி, அவர்களின் கவசத்தை அகற்றி, காயங்களில் நீர் ஊற்றி பராமரித்தனர்.

Verse 193

पुनरावर्तितं केन यदि जानासि शंस मे | आचार्य द्रोणके मारे जानेपर वैसी दुरवस्थामें पड़कर जो सेना भाग गयी थी, उसे फिर किसने लौटाया है? यदि तुम जानते हो तो मुझे बताओ

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— எங்கள் சேனையை யார் மீண்டும் திருப்பி அழைத்து வந்து ஒழுங்கில் நிறுத்தினார்? உனக்குத் தெரிந்தால் எனக்குச் சொல். ஆசாரியர் துரோணர் கொல்லப்பட்ட பின், அந்தப் படை மிகுந்த துயர்நிலைக்குள் தள்ளப்பட்டு குழப்பத்தில் ஓடிப்போயிற்று; இப்போது அதை யார் மீண்டும் திரட்டி திரும்பச் செய்தார்?

Verse 195

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत नारायणास्त्रगोक्षपर्वमें अश्वत्थामाका क्रोधविषयक एक सौ पंचानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ

சஞ்சயன் கூறினான்— இவ்வாறு புனித மகாபாரதத்தின் துரோணப் பர்வத்தில், நாராயணாஸ்திர–கோக்‌ஷப் பர்வத்தின் உட்பகுதியாக, அஸ்வத்தாமனின் கோபத்தைப் பற்றிய நூற்று தொண்ணூற்று ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 196

इति श्रीमहा भारते द्रोणपर्वणि नारायणास्त्रमोक्षपर्वणि अर्जुनवाक्ये षण्णवत्यधिकशततमो< ध्याय:

இதி புனித மகாபாரதத்தின் துரோணப் பர்வத்தில், நாராயணாஸ்திர–மோக்ஷப் பர்வத்தில், அர்ஜுனவாக்கியப் பிரசங்கமாகிய நூற்று தொண்ணூற்று ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 203

रथनेमिस्वनैश्लात्र विमिश्र: श्रूयते महान्‌ | रथके पहियोंकी घर्घराहटसे मिला हुआ हिनहिनाते हुए घोड़ों और गर्जते हुए गजराजोंका महान्‌ शब्द सुनायी पड़ता है

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— தேர்சக்கரங்களின் இடிமுழக்கத்தோடு கலந்த ஒரு பெரும் ஆரவாரம் கேட்கிறது; அதனுடன் குதிரைகளின் கனைப்பும், பெருங்களிறுகளின் கர்ஜனையும் சேர்ந்திருக்கின்றன.

Verse 213

मुहुर्महुरुदीर्यन्ते कम्पयन्त्यपि मामकान्‌ । कौरव-सेनारूपी समुद्रमें यह कोलाहल अत्यन्त तीव्र वेगसे होने लगा है और बारंबार बढ़ता जा रहा है, जो मेरे सैनिकोंको कम्पित किये देता है

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— இந்த ஆரவாரம் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, என் படையினரையும் நடுங்கச் செய்கிறது. கௌரவர் சேனை எனும் கடலில் இந்தத் தும்மென்ற முழக்கம் மிகக் கடும் வேகத்துடன் அலைபோல் எழுகிறது; மீண்டும் மீண்டும் பெருகி, என் வீரர்களின் உள்ளங்களை அசைக்கிறது.

Verse 226

सेन्द्रानप्येष लोकांस्त्रीन्‌ ग्रसेदिति मतिर्मम । यह जो महाभयंकर रोमांचकारी शब्द सुनायी देता है, यह इन्द्रसहित तीनों लोकोंको ग्रस लेगा, ऐसा मुझे जान पड़ता है

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— இந்த மிகப் பயங்கரமான, உடலில் மயிர்க்கூச்சம் எழச் செய்யும் ஒலி, இந்திரனுடன் கூடிய மூன்று உலகங்களையும் கூட விழுங்கிவிடும் என எனக்குத் தோன்றுகிறது. இது வெறும் ஒலி அல்ல; அண்ட ஒழுங்கையே அச்சுறுத்தும் கொடிய முன்னறிவிப்பு.

Verse 246

धनंजय गुरु श्रुत्वा तत्र नादं सुभीषणम्‌ | धनंजय! यह अत्यन्त भीषण और भारी सिंहनाद सुनकर हमारे श्रेष्ठ रथी भी उद्विग्न हो उठे हैं और इनके रोंगटे खड़े हो गये हैं

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— ஓ தனஞ்சயா! அங்கே கேட்ட அந்த மிகக் கொடிய, கனமான சிங்கநாதம் போன்ற கர்ஜனையைச் செவியுற்றதும், எங்கள் சிறந்த ரதவீரர்களும் கலங்கினர்; அவர்களின் உடலில் மயிர்க்கூச்சம் எழுந்தது. இது வெறும் ஒலி அல்ல; போரில் பெரும் திருப்பத்தை அறிவிக்கும் குறி, தர்மநெறியோரின் திடத்தையும் சோதிக்கிறது.

Verse 293

ब्राह्मणेभ्यो महाहेंभ्य: सो<श्व॒त्थामैष गर्जति । जिसके जन्म लेनेपर आचार्य द्रोणने परम सुयोग्य ब्राह्मणोंको एक सहसख्र गौएँ दान की थीं, वही अश्वत्थामा यह गर्जना कर रहा है

அர்ஜுனன் கூறினான்— அவன் பிறந்தபோது ஆசான் துரோணர், மகத்தானும் வணக்கத்திற்குரியவுமான பிராமணர்களுக்கு ஆயிரம் பசுக்களைத் தானமாக அளித்தார்; அந்தத் துரோணபுத்திரன் அஸ்வத்தாமாவே இப்போது கர்ஜிக்கிறான். பிராமணத் தானமும் வளர்ப்பும் கொண்ட புனிதத்துக்கு எதிராக, போரில் அவன் வன்முறை அகந்தையால் வீழ்ச்சி அடைந்ததை இது காட்டுகிறது.

Verse 316

अश्वत्थामेति सोअ्द्यैष शूरो नदति पाण्डव | पाण्डुनन्दन! जिस वीरने जन्म लेते ही उच्चै:श्रवा अश्वके समान हिनहिनाकर पृथ्वी तथा तीनों लोकोंको कम्पित कर दिया था और उस शब्दको सुनकर किसी अदृश्य प्राणीने उस समय उसका नाम “अश्व॒त्थामा” रख दिया था

அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ பாண்டவா! இன்று அந்த வீரன் ‘அஸ்வத்தாமா’ எனக் கர்ஜிக்கிறான். ஓ பாண்டுவின் மகனே! பிறந்த கணமே உச்சைஃஸ்ரவா எனும் தெய்வக் குதிரை போல குதிரைநாதம் எழுப்பி, பூமியையும் மூன்று உலகங்களையும் நடுங்கச் செய்தவன்; அந்த ஒலியைக் கேட்ட ஒரு மறைபட்ட உயிர் அப்போதே அவனுக்கு ‘அஸ்வத்தாமா’ என்று பெயரிட்டது— அதே அச்சமூட்டும் வீரன் இப்போது சிங்கநாதம் முழங்குகிறான்.

Verse 336

तन्न जातु क्षमेद्‌ द्रौणिजानन्‌ पौरुषमात्मन: । पांचालराजकुमारने जो मेरे गुरुदेवका केश पकड़कर खींचा था, उसे अपने पुरुषार्थको जाननेवाला अभश्वत्थामा कभी क्षमा नहीं कर सकता

அர்ஜுனன் கூறினான்— தன் வீரத்தைக் அறிந்த துரோணபுத்திரன் அஸ்வத்தாமா, அந்தச் செயலை ஒருபோதும் மன்னிக்கமாட்டான்— பாஞ்சால இளவரசன் என் குருதேவரின் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்ற அவமானத்தை.

Verse 346

धर्मज्ञेन सता नाम सो<धर्म: सुमहान्‌ कृत: । आपने धर्मज्ञ होते हुए भी राज्यके लोभसे झूठ बोलकर जो अपने गुरुको धोखा दिया, वह महान्‌ पाप किया है

அர்ஜுனன் கூறினான்—தர்மத்தை அறிந்த சத்புருஷன் எனப் பெயர்பெற்றவனாலேயே மிகப் பெரிய அதர்மம் நிகழ்ந்தது. நீதியை அறிந்தும் அரசாட்சியின் பேராசையால் பொய் சொல்லி தன் குருவையே ஏமாற்றியது—இது மாபெரும் பாவம்.

Verse 356

रामे वालिवधाद्‌ यद्वदेव॑ द्रोणे निपातिते । अत: छिपकर वालीका वध करनेके कारण जैसे श्रीरामचन्द्रजीको अपयश मिला

அர்ஜுனன் கூறினான்—வாலியை மறைந்து கொன்றதனால் ராமனுக்கு பழி ஏற்பட்டதுபோல், துரோணர் வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டால், பொய்வாக்கால் அந்த ‘வாலிகன்’ (துரோணர்) மரணத்துக்குக் காரணமானதனால், அசையும்-அசையாத அனைத்துயிர்களுடனும் மூன்று உலகங்களிலும் உன் தீப்புகழ் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 366

नायं वदति मिथ्येति प्रत्ययं कृतवांस्त्वयि । आचार्यने यह समझकर आपपर विश्वास किया था कि पाण्डुनन्दन युधिष्ठिर सब धर्मोके ज्ञाता और मेरे शिष्य हैं। ये कभी झूठ नहीं बोलते हैं

‘இவன் பொய் சொல்லமாட்டான்’ என்று உன்னைப் பற்றி நான் உறுதியாக நம்பினேன். ஆசாரியரும் அதையே எண்ணி உன்னில் நம்பிக்கை வைத்தார்—‘பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரன் எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்தவன், என் சீடன்; அவன் ஒருபோதும் பொய் உரைக்கமாட்டான்’ என்று.

Verse 373

आचार्य उक्तो भवता हत: कुज्जर इत्युत । परंतु आपने सत्यका चोला पहनकर आचार्यसे झूठे ही कह दिया कि “अश्व॒त्थामा मारा गया।” उसी नामका हाथी मारा गया था, इसलिये आपने उसकी आड़ लेकर झूठ कहा

அர்ஜுனன் கூறினான்—நீ ஆசாரியரிடம் ‘குஞ்ஜரம் (யானை) கொல்லப்பட்டது’ என்று சொன்னாய்; ஆனால் உண்மையின் வேடம் அணிந்து ‘அஸ்வத்தாமா கொல்லப்பட்டான்’ என்று கூறி உண்மையில் அவரிடம் பொய் சொன்னாய். அந்தப் பெயருடைய யானைதான் இறந்தது; அந்த இரட்டை அர்த்தத்தை மறையாகக் கொண்டு நீ அசத்தியம் உரைத்தாய்.

Verse 393

शाश्च॒तं धर्ममुत्सज्य गुरु: शस्त्रेण घातित: । पुत्रवत्सल गुरुदेव बेटेके शोकमें मग्न होकर युद्धसे विमुख हो गये थे। उस अवस्थामें आपने सनातनधर्मकी अवहेलना करके उन्हें शस्त्रसे मरवा डाला

அர்ஜுனன் கூறினான்—நித்திய தர்மத்தை விட்டு விலகி, குருவை ஆயுதங்களால் கொல்லச் செய்தாய். மகனிடம் பேரன்புடைய குருதேவர், மகன் துயரால் மூழ்கி போரிலிருந்து விலகியிருந்தார்; அந்த நிலையில் சனாதன தர்மத்தை அவமதித்து அவரை ஆயுதங்களால் வீழ்த்தச் செய்தாய்.

Verse 2536

निवर्तयति युद्धार्थ मृथे देवेश्वरो यथा । देवराज इन्द्रके समान यह कौन महारथी भागे हुए कौरवोंको खड़ा करके उन्हें पुनः युद्धके लिये रणभूमिमें लौटा रहा है?

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தேவர்களின் ஆண்டவன் போரின் ஓட்டத்தை எவ்வாறு திருப்புகிறானோ, அதுபோல் தேவராஜன் இந்திரனுக்கு ஒப்பான அந்த மகாரதி யார்? ஓடிக்கொண்டிருக்கும் கௌரவர்களைத் தடுத்து, உறுதியாக நிற்கச் செய்து, மீண்டும் போரிட ரணகளத்திற்குத் திருப்பி அனுப்புகிறான்.

Verse 3836

आसीतू सुविद्धलो राजन्‌ यथा दृष्टस्त्वया विभु: । फिर वे हथियार डालकर अपने प्राणोंकी ममतासे रहित हो अचेत हो गये। राजन! उस समय शक्तिशाली होनेपर भी वे कितने व्याकुल हो गये थे, यह आपने प्रत्यक्ष देखा था

அர்ஜுனன் கூறினான்—அரசே, அந்த வல்லவன் எவ்வாறு அம்புகளால் குத்துண்டு தளர்ந்து தோன்றினானோ, அதை நீயே கண்டாய். பின்னர் அவன் ஆயுதங்களை வீசி, உயிர் பற்றிய பற்றுதலின்றி, மயக்கமுற்றவன்போல் விழுந்தான்; வலிமையுள்ளவனாயினும் அச்சமயத்தில் அவன் துயரக் கலக்கத்தால் நடுங்கியதையும் நீ நேரில் கண்டாய்.