Adhyaya 185

Verse 1

भीकम (2 अमान त्रयशीर्त्याधिकशततमोब< ध्याय: धृतराष्ट्रका पश्चात्ताप

த்ருதராஷ்டிரன் கூறினான்— ‘அன்பிற்குரியவனே, கர்ணன், துரியோதனன் முதலியோருக்கும், சுபலனின் மகன் சகுனிக்கும், மேலும் குறிப்பாக உனக்கும் பெரும் பேராபத்து ஏற்பட்டுள்ளது.’

Verse 2

यदि जानीथ तां शक्तिमेकघ्नीं सततं रणे । अनिवार्यामसहांं च देवैरपि सवासवै:

போர்க்களத்தில் எப்போதும் ஒரே அடி கொண்டு கொல்லவல்ல, தடுக்க இயலாததும் தாங்க இயலாததும்—இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களுக்கே கூட—அந்த சக்தி ஆயுதத்தை நீ அறிந்திருந்தால் (சொல்).

Verse 3

सा किमर्थ तु कर्णेन प्रवृत्ते समरे पुरा । न देवकीसुते मुक्ता फाल्गुने वापि संजय

சஞ்சயா, கர்ணன் போரில் இறங்கியிருந்தபோதும், ஏன் முன்பே அந்த சக்தியை தேவகியின் மகன் (கிருஷ்ணன்) மீதும், அல்லது பால்குனன் (அர்ஜுனன்) மீதும் விடவில்லை?

Verse 4

धृतराष्ट्र बोले--तात संजय! कर्ण

சஞ்சயன் கூறினான்— ‘மக்கள்தலைவனே, குருகுலச் சிறந்தவனே! தினந்தோறும் போரிலிருந்து திரும்பியபின் இரவில் எங்களிடையே எழும் ஆலோசனை இதுவே— “கர்ணா! நாளை விடியற்காலமே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீதோ, அல்லது பால்குனன் (அர்ஜுனன்) மீதோ, அந்த அசிந்திய சக்தியை எறி.”’

Verse 5

प्रभातमात्रे श्वोभूते केशवायार्जुनाय वा । शक्तिरेषा हि मोक्तव्या कर्ण कर्णेति नित्यश:

சஞ்சயன் கூறினான்—மக்களுடைய ஆண்டவனே, குருகுலச் சிறந்தவனே! தினந்தோறும் போரிலிருந்து திரும்பியபின் இரவு முழுதும் எங்கள் இடையறாத ஆலோசனை இதுவே—“கர்ணா! நாளை விடியற்காலையில் இந்த சக்தியை அவசியம் எறி—கேசவன்மேலோ அல்லது அர்ஜுனன்மேலோ.”

Verse 6

ततः प्रभातसमये राजन्‌ कर्णस्य दैवतै: । अन्‍्येषां चैव योधानां सा बुद्धिनश्यिते पुन:,परंतु राजन्‌। प्रातःकाल आनेपर देवतालोग कर्ण तथा अन्य योद्धाओंके उस विचारको पुनः नष्ट कर देते थे

பின்னர், அரசே! விடியற்காலத்தில் தேவர்கள் கர்ணனுடையதும் மற்ற வீரர்களுடையதும் அந்தத் தீர்மானத்தை மீண்டும் குலைத்தனர்.

Verse 7

दैवमेव परं मन्ये यत्‌ कर्णो हस्तसंस्थया । न जघान रणे पार्थ कृष्णं वा देवकीसुतम्‌

நான் விதியையே உச்சமானது எனக் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் கர்ணன் கையில் சக்தி இருந்தும் போரில் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) அல்லது தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன் ஆகியோரைக் கொல்லவில்லை.

Verse 8

तस्य हस्तस्थिता शक्ति: कालरात्रिरिवोद्यता । दैवोपहतबुद्धित्वान्न तां कर्णो विमुक्तवान्‌

அவன் கையில் இருந்த அந்த சக்தி, கொலைக்குத் தயாரான காலராத்திரிபோல் எழுந்திருந்தது; ஆனால் விதி அவன் அறிவைத் தாக்கியதால் கர்ணன் அதை எறியவில்லை.

Verse 9

कृष्णे वा देवकीपुत्रे मोहितो देवमायया । पार्थे वा शक्रकल्पे वै वधार्थ वासवीं प्रभो

ஆண்டவனே! தெய்வ மாயையால் மயங்கிய கர்ணன், கொல்லும் நோக்கில் வாசவீ சக்தியை தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன்மேலும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரத்தையுடைய பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மேலும் எறியவில்லை.

Verse 10

धृतराष्ट उवाच दैवेनोपहता यूय॑ स्वबुद्धया केशवस्य च । गता हि वासवी हत्वा तृणभूतं घटोत्कचम्‌

துரிதராஷ்டிரன் கூறினான்—சஞ்சயா! நீங்கள் நிச்சயமாக விதியாலும், கேசவனின் சொந்த புத்திக் கூற்றாலும் வீழ்த்தப்பட்டீர்கள். இந்திரனின் தெய்வ ஆயுதமான சக்தி, புல்லென இகழப்பட்ட கடோத்கசனை வதைத்து, இப்போது செலவழிந்து மறைந்துவிட்டது.

Verse 11

कर्णश्न मम पुत्राश्न सर्वे चान्ये च पार्थिवा: | तेन वै दुष्प्रणीतेन गता वैवस्वतक्षयम्‌,अब तो मैं समझता हूँ कि उस दुर्नीतिके कारण कर्ण, मेरे सभी पुत्र तथा अन्य भूपाल यमलोकमें जा पहुँचे

துரிதராஷ்டிரன் கூறினான்—இப்போது எனக்குப் புரிகிறது; அந்தத் தீய வழிநடத்தலின் காரணமாக கர்ணனும், என் மகன்கள் அனைவரும், பிற அரசர்களும் வைவர்ஸ்வதனின் வாசஸ்தலமான யமலோகத்தை அடைந்தனர்.

Verse 12

भूय एव तु मे शंस यथा युद्धमवर्तत । कुरूणां पाण्डवानां च हैडिम्बे निहते तदा,अब घटोत्कचके मारे जानेपर कौरवों तथा पाण्डवोंमें पुनः: जिस प्रकार युद्ध आरम्भ हुआ, उसीका मुझसे वर्णन करो

துரிதராஷ்டிரன் கூறினான்—அப்போது ஹைடிம்பன் (கடோத்கசன்) கொல்லப்பட்ட பின், குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே போர் எவ்வாறு மீண்டும் நடந்தது என்பதை எனக்கு மறுபடியும் விரிவாகச் சொல்.

Verse 13

ये च ते<भ्यद्रवन्‌ द्रोणं व्यूढानीका: प्रहारिण: । सृञ्जया: सह पज्चालैस्ते5प्यकुर्वन्‌ कथं रणम्‌

துரிதராஷ்டிரன் கூறினான்—அடியில் நிபுணரான ஸ்ரிஞ்ஜயர்கள் பாஞ்சாலர்களுடன் சேர்ந்து படைவரிசை அமைத்து துரோணர்மேல் பாய்ந்தனர்; அவர்களும் போர்க்களத்தில் எவ்வாறு போரிட்டனர்?

Verse 14

सौमदत्तेरवधाद्‌ द्रोणमायान्तं सैन्धवस्य च । अमर्षाज्जीवितं त्यक्त्वा गाहमानं वरूथिनीम्‌

துரிதராஷ்டிரன் கூறினான்—சௌமதத்தன் (பூரிஷ்ரவஸ்) மற்றும் சைந்தவனின் (ஜயத்ரதன்) வதத்தால் சினந்த துரோணர் முன்னே வந்தார்; கோபத்தில் உயிர் பற்றைத் துறந்து படைவரிசைக்குள் பாய்ந்து எதிர்சேனையை மத்தி கலக்கினார்—வாய்பிளந்து நிற்கும் யமனைப் போல அம்புமழை பொழிந்த அவர் முன், பாண்டவரும் ஸ்ரிஞ்ஜயரும் எவ்வாறு நிலைத்தனர்?

Verse 15

जृम्भमाणमिव व्याप्र॑ व्यात्ताननमिवान्तकम्‌ | कथं प्रत्युद्ययुद्रोणमस्यन्तं पाण्डुसूजजया:

தரிதராஷ்டிரன் கூறினான்— துரோணர் உயிர் பற்றுதலை முற்றிலும் துறந்து பாண்டவர் படைக்குள் புகுந்து, தன் கடும் தாக்குதலால் அதை மத்தி எழுப்பி—ஆவலெடுக்கும் புலியைப் போலவும், வாய்பிளந்த மரணத்தைப் போலவும் அம்புமழை பொழிந்தபோது—பாண்டவரும் ஸ்ரிஞ்ஜயரும் அவரை எதிர்த்து முன்னேறத் துணிந்தது எவ்வாறு?

Verse 16

आचार्य ये च ते5रक्षन्‌ दुर्योधनपुरोगमा: । द्रौणिकर्णकृपास्तात ते वाकुर्वन्‌ किमाहवे

தரிதராஷ்டிரன் கூறினான்— அன்பே, துரியோதனன் தலைமையில் அஸ்வத்தாமன், கர்ணன், கிருபர் முதலிய மகாரதர்கள் போர்க்களத்தில் ஆசாரிய துரோணரை காத்தனர்; அங்கே அவர்கள் என்ன செய்தனர்? என்ன பதிலடி எடுத்தனர்?

Verse 17

भारद्वाजं जिघांसन्तौ सव्यसाचिवृकोदरौ । समार्च्छन्‌ मामका युद्धे कं संजय शंस मे

தரிதராஷ்டிரன் கூறினான்— சஞ்சயா, பாரத்வாஜரின் புதல்வன் துரோணரை கொல்ல விரும்பி சவ்யசாசி அர்ஜுனனும் வ்ருகோதரன் பீமனும் போரில் முன்னேறியபோது, என் படைகள் அவர்களை எவ்வாறு தாக்கின? எனக்குச் சொல்.

Verse 18

सिन्धुराजवधेनेमे घटोत्कचवधेन ते । अमर्षिता: सुसंक्रुद्धा रणं चक्र: कथं निशि

தரிதராஷ்டிரன் கூறினான்— சிந்துநாட்டு அரசன் ஜயத்ரதன் கொல்லப்பட்டதால் கௌரவர்கள் பொறுக்கமுடியாத கோபத்தில் கொதித்தனர்; மேலும் கடோற்கசன் வீழ்ந்ததால் பாண்டவர்கள் தீவிர சினத்தில் எரிந்தனர்—அவர்கள் இரவில் போரை எவ்வாறு நடத்தினர்?

Verse 19

संजय उवाच हते घटोत्कचे राजन्‌ कर्णेन निशि राक्षसे | प्रणदत्सु च हृष्टेषु तावकेषु युयुत्सुषु

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே, இரவில் கர்ணன் ராட்சசன் கடோற்கசனை வீழ்த்தியபோது, உமது வீரர்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து போர்வேட்கையுடன் முழங்கிக் கொண்டு வேகமாகத் தாக்கினர். அடர்ந்த இருளில் பாண்டவர் படை வெட்டுண்டு வீழத் தொடங்கியது; அதை கண்ட அரசன் யுதிஷ்டிரன் மிகுந்த துயரிலும் தளர்ச்சியிலும் ஆழ்ந்தான்.

Verse 20

आपतत्सु च वेगेन वध्यमाने बले5पि च । विगाढायां रजन्यां च राजा दैन्यं परं गत:

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! வீரர்கள் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்தபோது, படை வெட்டுண்டு வீழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்த அடர்ந்த இருள்மிக்க இரவில், அரசன் யுதிஷ்டிரன் மிகுந்த மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 21

अब्रवीच्च महाबाहुर्भीमसेनमिदं वच: । आवारय महाबाहो धार्तराष्ट्स्य वाहिनीम्‌

அப்போது மகாபாகுவான யுதிஷ்டிரன் பீமசேனனை நோக்கி கூறினான்—“மகாபாகுவே! திருதராஷ்டிரப் புதல்வர்களின் படையைத் தடுத்து நிறுத்து.”

Verse 22

एवं भीम॑ समादिश्य स्वरथे समुपाविशत्‌

இவ்வாறு பீமனுக்கு ஆணையிட்ட அரசன் யுதிஷ்டிரன் தன் தேரில் ஏறினான். மீண்டும் மீண்டும் நெடுமூச்சுவிட்டு அழுதான்; கண்ணீரோடைகள் முகத்தில் வழிந்தன. கர்ணனின் வீரத்தைப் பார்த்து அவன் கடும் கவலையில் மூழ்கினான்.

Verse 23

अश्रुपूर्णमुखो राजा निःश्वसंश्व पुनः पुनः । कश्मलं प्राविशद्‌ घोरं दृष्टवा कर्णस्य विक्रमम्‌

அரசனின் முகம் கண்ணீரால் நிரம்பியது; அவன் மீண்டும் மீண்டும் நெடுமூச்சுவிட்டான். கர்ணனின் விக்ரமத்தைப் பார்த்து அவன் கொடிய கஷ்மலத்தில் (மயக்கம்-மனச்சோர்வில்) ஆழ்ந்தான்.

Verse 24

त॑ तथा व्यथितं दृष्टवा कृष्णो वचनमत्रवीत्‌ । मा व्यथां कुरु कौन्तेय नैतत्‌ त्वय्युपपद्यते

அவனை இவ்வாறு துயருற்றவனாகக் கண்ட கிருஷ்ணன் கூறினான்—“கௌந்தேயா! துயரப்படாதே; இத்தகைய மனச்சோர்வு உனக்குப் பொருந்தாது.”

Verse 25

उत्तिष्ठ राजन्‌ युद्धयस्व वह गुर्वी धुरं विभो

சஞ்சயன் கூறினான்— “எழுந்திரு, அரசே; போரில் ஈடுபடு. வல்லவனே, உன் மீது விழுந்த இந்த கனமான பொறுப்பைத் தாங்கு.”

Verse 26

श्रुत्वा कृष्णस्य वचन धर्मराजो युधिष्ठिर:

சஞ்சயன் கூறினான்— “கிருஷ்ணனின் சொற்களை கேட்ட தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன்…”

Verse 27

विमृज्य नेत्रे पाणिभ्यां कृष्णं वचनमब्रवीत्‌ । श्रीकृष्णमका कथन सुनकर धर्मराज युधिष्ठिरने दोनों हाथोंसे अपनी आँखें पोंछकर उनसे इस प्रकार कहा-- ।। विदिता मे महाबाहो धर्माणां परमा गति:

சஞ்சயன் கூறினான்— இரு கைகளாலும் கண்களைத் துடைத்து யுதிஷ்டிரன் கிருஷ்ணனிடம் சொன்னான்— “மகாபாகுவே, தர்மத்தின் பரம வழி எனக்குத் தெரியும்.”

Verse 28

अस्माकं हि वनस्थानां हैडिम्बेन महात्मना

சஞ்சயன் கூறினான்— “நாம் அப்போது வனவாசத்தில் இருந்தபோது, மகாத்மா ஹைடிம்பனால்…”

Verse 29

अस्त्रहेतोर्गत॑ ज्ञात्वा पाण्डवं श्वेतवाहनम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்— “ஸ்ரீகிருஷ்ணா! வெள்ளைக் குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தையுடைய பாண்டவன் அர்ஜுனன் அஸ்திரம் பெற வேறிடத்திற்குச் சென்றான் என்பதை அறிந்து, மகாதனுர்தரன் கடோற்கசன் காம்யக வனத்தில் என்னிடம் வந்தான்; அர்ஜுனன் திரும்பி வரும் வரை அவன் எங்களோடு தங்கினான்.”

Verse 30

असोौ कृष्ण महेष्वास: काम्यके मामुपस्थित: । उषितश्न सहास्माभियावन्नासीद्‌ धनंजय:

சஞ்சயன் கூறினான்—“ஓ கிருஷ்ணா! அந்த மகாதனுர்தரன் காம்யக வனத்தில் என்னிடம் வந்தான். தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) திரும்பி வரும் வரை அவன் எங்களுடன் அங்கேயே தங்கினான்.”

Verse 31

गन्धमादनयात्रायां दुर्गेभ्य श्व॒ सम तारिता: । पाञ्चाली च परिश्रान्ता पृष्ठेनोढा महात्मना

சஞ்சயன் கூறினான்—“கந்தமாதனப் பயணத்தில் அவன் கடக்க அரிய, அபாயமிக்க இடங்களிலிருந்து எங்களைப் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்றான். பாஞ்சாலி (த்ரௌபதி) களைத்தபோது, அந்த மகாத்ம வீரன் அவளைத் தன் முதுகில் ஏற்றி சுமந்தான்.”

Verse 32

आरम्भाच्चैव युद्धानां यदेष कृतवान्‌ प्रभो । मदर्थे दुष्करं कर्म कृतं तेन महाहवे,'प्रभो! युद्धके आरम्भसे ही इसने मेरा बहुत सहयोग किया है, इसने महायुद्धमें मेरे लिये दुष्कर कर्म कर दिखाया है

சஞ்சயன் கூறினான்—“பிரபுவே! போர்கள் தொடங்கிய முதலே இவன் எனக்கு பெரும் துணையாக இருந்தான். இந்த மகாயுத்தத்தில் என் பொருட்டு மிகக் கடினமான செயலை அவன் செய்து முடித்தான்.”

Verse 33

स्वभावाद्‌ या च मे प्रीति: सहदेवे जनार्दन । सैव मे परमा प्रीती राक्षसेन्द्रे घटोत्कचे,'जनार्दन! सहदेवपर जो मेरा स्वाभाविक प्रेम है, वही उत्तम प्रेम राक्षसराज घटोत्कचपर भी रहा है

சஞ்சயன் கூறினான்—“ஓ ஜனார்தனா! சகதேவனிடம் எனக்கு இயல்பாக உள்ள அன்பே, ராக்ஷசேந்திரன் கடோத்கசனிடமும் எனக்கு உன்னதமான அன்பாக இருந்தது.”

Verse 34

भक्तश्न मे महाबाहु: प्रियो<स्याहं प्रियश्व मे । तेन विन्दामि वार्ष्णेय कश्मलं शोकतापित:

சஞ்சயன் கூறினான்—“ஓ வார்ஷ்ணேயா! அந்த மகாபாகு எனக்கு பக்தனாய் இருந்தான்; நான் அவனுக்குப் பிரியன், அவன் எனக்குப் பிரியன். ஆகவே அவன் துயரால் எரிந்த நான் மயக்கத்தில் வீழ்கிறேன்.”

Verse 35

पश्य सैन्यानि वार्ष्णेय द्राव्यमाणानि कौरवै: । द्रोणकर्णो तु संयत्तौ पश्य युद्धे महारथौ

ஓ வார்ஷ்ணேயா, பார்—கௌரவர்கள் உன் படைகளைப் பின்னோக்கித் தள்ளுகின்றனர். மேலும் பார், மகாரதர்கள் துரோணனும் கர்ணனும் போரில் முழுமையாகத் தயாராய் முயற்சியுடன் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

Verse 36

निशीथे पाण्डवं सैन्यमेतत्‌ सैन्यप्रमर्दितम्‌ गजाभ्यामिव मत्ताभ्यां यथा नलवनं महत्‌

ஆழ்ந்த நிசீதத்தில் பகைவர் படையால் இந்தப் பாண்டவர் படை நசுக்கப்பட்டு மிதிக்கப்பட்டது—மதம் கொண்ட இரண்டு யானைகள் பெரும் நாணல் காடை மிதித்துத் தள்ளுவது போல.

Verse 37

अनादृत्य बल बाह्वदोर्भीमसेनस्य माधव । चित्रास्त्रतां च पार्थस्य विक्रमन्ति सम कौरवा:,“माधव! भीमसेनके बाहुबल और अर्जुनके विचित्र अस्त्र-कौशलका अनादर करके कौरव योद्धा अपना पराक्रम प्रकट कर रहे हैं

ஓ மாதவா, பீமசேனனின் புயவலத்தையும் பார்த்தனின் வியத்தகு அஸ்திரத் திறமையையும் பொருட்படுத்தாது கௌரவர் வீரர்கள் சமமாகத் தங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 38

एष द्रोणश्न कर्णश्न॒ राजा चैव सुयोधन: । निहत्य राक्षसं युद्धे हृष्टा: नर्दन्ति संयुगे,'ये द्रोण, कर्ण तथा राजा दुर्योधन युद्धमें राक्षस घटोत्कचका वध करके बड़े हर्षके साथ सिंहनाद कर रहे हैं

இதோ துரோணனும் கர்ணனும் அரசன் சுயோதனனும்—போரில் ராட்சசன் (கடோத்கசன்) கொல்லப்பட்டதனால் மகிழ்ந்து போர்க்களத்தில் முழங்குகின்றனர்.

Verse 39

कथं वास्मासु जीवत्सु त्वयि चैव जनार्दन । हैडिम्बि: प्राप्तवान्‌ मृत्युं सूतपुत्रेण सड़तः,'जनार्दन! हमारे और आपके जीते-जी हिडिम्बा-कुमार घटोत्कच सूतपुत्रके साथ संग्राम करके मृत्युको कैसे प्राप्त हुआ?

ஓ ஜனார்தனா, நாமும் நீயும் உயிருடன் இருக்கையில் ஹிடிம்பியின் மகன் கடோத்கசன் சூதபுத்திரனுடன் போரிட்டு எவ்வாறு மரணத்தை அடைந்தான்?

Verse 40

कदर्थीकृत्य न: सर्वान्‌ पश्यत: सव्यसाचिन: । निहतो राक्षस: कृष्ण भैमसेनिर्महाबल:,'श्रीकृष्ण!! हम सबकी अवहेलना करके सव्यसाची अर्जुनके देखते-देखते भीमसेनकुमार महाबली राक्षस घटोत्कच मारा गया है

ஓ கிருஷ்ணா! எங்களை எல்லோரையும் அவமதித்து, சவ்யசாசி அர்ஜுனன் கண்முன்னே பீமசேனன் புதல்வனான மகாபல ராட்சசன் கடோத்கசன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 41

यदाभिमन्युर्निहतो धार्तराष्ट्रैर्दुरात्मभि: । नासीत्‌ तत्र रणे कृष्ण सव्यसाची महारथ:

ஓ கிருஷ்ணா! துராத்மையான திருதராஷ்டிரர் புதல்வர்கள் போரில் அபிமன்யுவை கொன்றபோது, மகாரதன் சவ்யசாசி அர்ஜுனன் அங்கே இல்லை.

Verse 42

निरुद्धाश्न वयं सर्वे सैन्धवेन दुरात्मना | निमित्तमभवद्‌ द्रोण: सपुत्रस्तत्र कर्मणि

துராத்மையான சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) எங்களை எல்லோரையும் வியூகத்தின் வெளியே தடுத்து நிறுத்தினான்; அங்கே அபிமன்யு-வதம் என்ற அந்தச் செயலில் மகனுடன் கூடிய துரோணாசாரியரே முக்கியக் காரணமாக இருந்தார்.

Verse 43

उपदिष्टो वधोपाय: कर्णस्य गुरुणा स्वयम्‌ | व्यायच्छतश्न खड्गेन द्विधा खड्गं चकार ह

குரு துரோணர் தாமே கர்ணனுக்கு வதத்தின் உபாயத்தை உபதேசித்தார்; ஆனால் கர்ணன் வாளை ஏந்தி கடுமையாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தபோது, அதே குருவே அவன் வாளை இரண்டாகப் பிளந்தார்.

Verse 44

व्यसने वर्तमानस्य कृतवर्मा नृशंसवत्‌ | अश्वान्‌ जघान सहसा तथोभीौ पार्ष्णिसारथी

இவ்வாறு அவன் துன்பத்தில் அகப்பட்டபோது, கிருதவர்மன் கொடூரனாய் திடீரென அவன் குதிரைகளை வெட்டி வீழ்த்தி, இரு பக்கக் காவலர்களையும் (பார்ஷ்ணிசாரதிகள்) கொன்றான்.

Verse 45

तथेतरे महेष्वासा: सौभद्रं युध्यपातयन्‌ । अल्पे च कारणे कृष्ण हतो गाण्डीवधन्चना

அவ்வாறே மற்ற மகாதனுர்தாரிகளும் சௌபத்ரன் அபிமன்யுவை போரில் நெருக்கி வீழ்த்தினர். ஓ கிருஷ்ணா! அற்பமான காரணத்தை முன்னிட்டு காந்தீவம் ஏந்திய அர்ஜுனன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 46

यदि शत्रुवधो न्याय्यो भवेत्‌ कर्तु हि पाण्डवै:

பாண்டவர்களுக்கு எதிரியை வதம் செய்வது உண்மையிலேயே நீதியானதும் செய்யத்தக்கதுமாகக் கருதப்படுமானால்…

Verse 47

एतौ हि मूलं दुःखानामस्माकं पुरुषर्षभ

ஓ புருஷரிஷபா! உண்மையாகவே இவ்விரண்டும் எங்கள் துயரங்களின் வேர் ஆகும்.

Verse 48

यत्र वध्यो भवेद्‌ द्रोण: सूतपुत्रश्न सानुग:

துரோணன் வதம் செய்யப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்படும் இடத்தில், மேலும் தேரோட்டியின் மகன் கர்ணனும் அவன் अनुயாயர்களுடன் அழிவுக்குக் குறியிடப்படும் இடத்தில்…

Verse 49

अवश्यं तु मया कार्य: सूतपुत्रस्य निग्रह:

எனக்கு நிச்சயமாகத் தேரோட்டியின் மகன் கர்ணனை அடக்க வேண்டியது தான். ஆகவே, ஓ வீரா! கர்ணனை வதம் செய்வேன் என்ற உறுதியுடன் நானே போர்க்களத்திற்குச் செல்வேன். இதற்கிடையில், மகாபாஹுவான பீமசேனன் துரோணாசாரியரின் படையுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறான்.

Verse 50

ततो यास्याम्यहं वीर स्वयं कर्णजिघांसया । भीमसेनो महाबाहुद्रोणानीकेन सज्भत:

அப்போது, வீரனே! கர்ணனை வீழ்த்தும் உறுதியால் நான் தானே போர்க்களத்திற்குச் செல்வேன். மகாபாகு பீமசேனன் துரோணரின் சேனையுடன் கடும் போரில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கிறான்.

Verse 51

एवमुक्‍त्वा ययौ तूर्ण त्वरमाणो युधिष्ठिर: । स विस्फार्य महच्चापं शड्खं प्रध्माप्य भैरवम्‌

இவ்வாறு கூறி யுதிஷ்டிரன் அவசரத்துடன் உடனே புறப்பட்டான். அவன் பெரும் வில்லைக் கம்பீரமாகத் தட்டிச் சத்தமெழுப்பி, பயங்கரச் சங்கையும் ஊதினான்.

Verse 52

ततो रथसहस्रेण गजानां च शतैस्त्रिभि: । वाजिभि: पञठ्चसाहस: पज्चालै: सप्रभद्रकैः

அப்போது பிரபத்ரகர்களுடன் பாஞ்சாலர்கள் முன்னேறினர்—ஆயிரம் தேர்களும், முந்நூறு யானைகளும், ஐயாயிரம் குதிரைகளும் உடன்.

Verse 53

ततो भेरी:समाजघ्नु: शड्खान्‌ दध्मुश्न दंशिता:

அப்போது போர் முரசுகள் ஒருசேர முழங்கின; கவசம் தரித்த வீரர்கள் சங்குகளை ஊதினர்.

Verse 54

ततोअब्रवीन्महाबाहुर्वासुदेवो धनंजयम्‌

அப்போது மகாபாகு வாசுதேவன் தனஞ்சயனிடம் கூறினான்—“பார்த்தா! கோபவேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட யுதிஷ்டிரன், சூதபுத்திரன் கர்ணனை வீழ்த்தும் எண்ணத்துடன் விரைந்து முன்னே செல்கிறான். கேசவா, இந்நேரத்தில் அவனைத் தனியாக விட்டுவிடுதல் தகாது.”

Verse 55

एष प्रयाति त्वरित: क्रोधाविष्टो युधिष्ठिर: । जिधघांसु: सूतपुत्रस्य तस्योपेक्षा न युज्यते

சஞ்சயன் கூறினான்—பார், கோபவேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அரசன் யுதிஷ்டிரன், தேரோட்டியின் மகன் கர்ணனை வதம் செய்யும் எண்ணத்துடன் விரைந்து முன்னே செல்கிறான். இத்தகைய வேளையில் அவனைத் தனியாக விட்டுவிடுவதும் அலட்சியம் செய்வதும் உரியதல்ல.

Verse 56

एवमुक्त्वा हृषीकेश: शीघ्रमश्चानचोदयत्‌ । दूरं प्रयान्तं राजानमन्वगच्छज्जनार्दन:,ऐसा कहकर भगवान्‌ श्रीकृष्णने शीघ्र ही घोड़ोंको हाँका और दूर जाते हुए राजाका अनुसरण किया

சஞ்சயன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி ஹ்ருஷீகேசன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உடனே குதிரைகளைத் தூண்டினான்; தூரம் சென்றுகொண்டிருந்த அரசனை ஜனார்தனன் பின்தொடர்ந்தான்.

Verse 57

त॑ दृष्टवा सहसा यान्तं सूतपुत्रजिघांसया । शोकोपहतसंकल्पं दह्मानमिवाग्निना

சஞ்சயன் கூறினான்—தேரோட்டியின் மகனை வதம் செய்யும் நோக்கில் அவன் திடீரென விரைந்து செல்லக் கண்டபோது, துக்கம் அவன் தீர்மானத்தைச் சிதைத்திருந்ததால், தீயால் எரிகின்றவனைப் போலத் தோன்றினான்.

Verse 58

व्यास उवाच कर्णमासाद्य संग्रामे दिष्ट्या जीवति फाल्गुन:

வியாசர் கூறினார்—போரில் கர்ணனை எதிர்கொண்டபோதும், நல்விதியால் பால்குணன் (அர்ஜுனன்) இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறான்.

Verse 59

नचागाद्‌ द्वैरथं जिष्णुर्दिष्ट्या तेन महारणे

வியாசர் கூறினார்—அந்த மாபெரும் போரில் நல்விதியால் ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) அவனுடன் தேர்ப்போரில் (ரத-த்வந்த்வம்) இறங்கவில்லை.

Verse 60

सृजेतां स्पर्थिनावेतौ दिव्यान्यस्त्राणि सर्वश: । वध्यमानेषु चास्त्रेषु पीडित: सूतनन्दन:

அந்த இரு போட்டியாளர் வீரரும் எல்லாவிதமான திவ்யாஸ்திரங்களையும் விடுத்தனர். ஏவப்பட்ட அஸ்திரங்கள் வழியிலேயே தாக்கி நிர்மூலமாக்கப்பட்டபோது, சூதனந்தனன் கர்ணன் கடும் நெருக்கடியில் ஆழ்ந்தான்—அவனது தாக்குதல் மீண்டும் மீண்டும் தடுக்கப்பட்டது।

Verse 61

वासवीं समरे शर्क्ति ध्रुवं मुज्चेद्‌ युधिष्ठिर । ततो भवेत्‌ ते व्यसन घोरं॑ भरतसत्तम

யுதிஷ்டிரா, போரில் அவன் நிச்சயமாக வாசவீ சக்தியை எறிவான். அப்போது, பரதகுலச் சிறந்தவனே, உனக்கு கொடிய பேராபத்து நேரும்.

Verse 62

उस महासमरमें कर्णके साथ द्वैरथयुद्ध करनेके लिये अर्जुन नहीं गये

அந்த மகாபோரில் கர்ணனுடன் இரதமோதல் செய்ய அர்ஜுனன் செல்லாதது உண்மையிலேயே நல்வாய்ப்பாயிற்று. அந்த இரு வீரரும் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியாளர்கள்; ஆகவே, யுதிஷ்டிரா, அவர்கள் எல்லாவித திவ்யாஸ்திரங்களையும் பயன்படுத்தியிருந்தால், தன் அஸ்திரங்கள் தீர்ந்தபோது துன்புற்ற கர்ணன் இந்திரன் அளித்த வாசவீ சக்தியை நிச்சயமாக அர்ஜுனன் மீது எறிந்திருப்பான். பரதகுலச் சிறந்தவனே, அந்நிலையில் உன் மீது இன்னும் கொடிய பேராபத்து விழுந்திருக்கும். மேலும் இது மகிழ்ச்சிக்குரியது, மதிப்பிற்குரியவனே: போரில் சூதபுத்திரன் கர்ணன் அந்த ராட்சசனையே கொன்றான். உண்மையில், இந்திரன் அளித்த சக்தியை ஒரு காரணமாக்கி, காலமே அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தியது.

Verse 63

तवैव कारणाद्‌ रक्षो निहतं तात संयुगे । मा क्रुधो भरतश्रेष्ठ माच शोके मन: कृथा:

மகனே, உன் காரணத்தாலேயே அந்த ராட்சசன் போரில் வீழ்ந்தான். பரதகுலச் சிறந்தவனே, கோபம் கொள்ளாதே; உன் மனத்தைத் துயரில் ஆழ்த்தாதே.

Verse 64

प्राणिनामिह सर्वेषामेषा निष्ठा युधिष्ठिर । तात! भरतश्रेष्ठ तुम्हारे हितके लिये ही वह राक्षस युद्धमें मारा गया है; ऐसा समझकर न तो तुम किसीपर क्रोध करो और न मनमें शोकको ही स्थान दो। युधिष्ठिर! इस जगत्‌के समस्त प्राणियोंकी अन्तमें यही गति होती है ।।

யுதிஷ்டிரா, இந்த உலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் இதுவே இறுதி உறுதி—இதுவே பொதுவான முடிவு. மகனே, பரதகுலச் சிறந்தவனே, உன் நலனுக்காகவே அந்த ராட்சசன் போரில் கொல்லப்பட்டான்; இதை உணர்ந்து யார்மீதும் கோபம் கொள்ளாதே, துயருக்கு உன் உள்ளத்தில் இடம் தராதே.

Verse 65

कौरवान्‌ समरे राजन्‌ प्रतियुध्यस्व भारत | पज्चमे दिवसे तात पृथिवी ते भविष्यति

வியாசர் கூறினார்—ஓ அரசே, ஓ பாரதா! போர்க்களத்தில் கௌரவர்களை எதிர்த்து நிலைத்து போரிடு. தாதா, ஐந்தாம் நாளில் இந்தப் பூமி—உன் அரசும் உன் சாம்ராஜ்ய அதிகாரமும்—உனதே ஆகும்॥

Verse 66

भरतवंशी नरेश! तुम अपने समस्त भाइयों तथा महामना भूपालोंके साथ जाकर समरभूमिमें कौरवोंका सामना करो। तात! आजके पाँचवें दिन यह सारी पृथ्वी तुम्हारी हो जायगी ।।

வியாசர் கூறினார்—பரதவம்ச அரசே! உன் சகோதரர்கள் அனைவருடனும், உயர்ந்த மனமுடைய அரசர்களுடனும் சென்று போர்க்களத்தில் கௌரவர்களை எதிர்கொள். தாதா, இன்றே இந்த ஐந்தாம் நாளில் இந்த முழுப் பூமியும் உனதாகும். மேலும், ஓ மனிதப் புலியே, ஓ பாண்டவா! எப்போதும் தர்மத்தையே நினை—கருணை, தவம், தானம், பொறுமை, சத்தியம் ஆகியவற்றை॥

Verse 67

सेवेथा: परमप्रीतो यतो धर्मस्ततो जय: । पुरुषसिंह पाण्डुनन्दन! तुम सदा धर्मका ही चिन्तन करो तथा कोमलता (दयाभाव), तपस्या, दान, क्षमा और सत्य आदि सदगुणोंका ही अत्यन्त प्रसन्नतापूर्वक सेवन करो; क्योंकि जिस पक्षमें धर्म है, उसीकी विजय होती है ।।

வியாசர் கூறினார்—இந்த நற்குணங்களை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சேவி; ஏனெனில் தர்மம் உள்ள இடத்திலே வெற்றி உண்டு. ஓ மனிதச் சிங்கமே, ஓ பாண்டுவின் புதல்வனே! நீ எப்போதும் தர்மத்தையே நினை; மென்மை-கருணை, தவம், தானம், பொறுமை, சத்தியம் மற்றும் பிற நற்குணங்களை மகிழ்வுடன் வளர்த்து நடத்து; தர்மம் தங்கும் பக்கமே வெல்லும். இவ்வாறு பாண்டவனை நோக்கி உரைத்த மகரிஷி வியாசர் அங்கேயே மறைந்தார்—பாண்டுபுதல்வன் யுதிஷ்டிரனைச் सम्बோதித்து॥

Verse 182

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत घटोत्कचवधपर्वमें रात्रियुद्धके समय श्रीकृष्णवाक्यविषयक एक सौ बयासीवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில் உள்ள கடோற்கசவதப் பர்வத்தில், இரவுப் போரின் வேளையில், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாக்கியங்களைப் பற்றிய நூற்று எண்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது॥

Verse 183

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे व्यासवाक्ये त्रयशीत्यधिकशततमो<ध्याय:

இதி ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில் உள்ள கடோற்கசவதப் பர்வத்தில், இரவுப் போர்ச் சூழலில், வியாசவாக்கியமாகிய நூற்று எண்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம்॥

Verse 216

हैडिम्बेश्वैव घातेन मोहो मामाविशन्महान्‌ | उन महाबाहु नरेशने भीमसेनसे इस प्रकार कहा--“महाबाहो! तुम्हीं दुर्योधनकी सेनाको रोको। घटोत्कचके मारे जानेसे मेरे मनमें महान्‌ मोह छा गया है"

சஞ்சயன் கூறினான்—ஹைடிம்பனின் புதல்வன் கடோத்கசன் கொல்லப்பட்டதால் என்மேல் பெரும் மயக்கம் வந்து சூழ்ந்தது. பின்னர் அவன் மகாபாகு அரசன் திருதராஷ்டிரனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்—“மகாபாகுவே! நீயே துரியோதனனின் சேனையைத் தடுத்து நிறுத்து. கடோத்கசன் நிஹதனானதால் என் மனத்தில் கனத்த குழப்பம் விழுந்துள்ளது.”

Verse 243

वैक्लव्यं भरतश्रेष्ठ यथा प्राकृतपूरुषे । उन्हें इस प्रकार व्यथित देखकर भगवान्‌ श्रीकृष्ण बोले--'कुन्तीनन्दन! भरतश्रेष्ठ! आप दु:ख न मानिये। आपके लिये मूढ़ मनुष्योंकी-ती यह व्याकुलता शोभा नहीं देती

சஞ்சயன் கூறினான்—பரதகுலச் சிறந்தவனே! இத்தகைய தளர்ச்சி கலந்த கலக்கம் சாதாரண மனிதனுக்கே உரியது. அவரை இவ்வாறு துயருற்றவராகக் கண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—“குந்தியின் புதல்வனே! பரதசிரேஷ்டனே! துயரப்படாதே. மூடர்களைப் போல இவ்வகை அசைவு உனக்கு அழகல்ல.”

Verse 253

त्वयि वैक्लव्यमापन्ने संशयो विजये भवेत्‌ । “राजन! उठिये और युद्ध कीजिये। इस महासंग्रामका गुरुतर भार सँभालिये। प्रभो! आपके घबरा जानेपर विजय मिलनेमें संदेह है”

சஞ்சயன் கூறினான்—“அரசே! நீ தளர்ச்சிக்குள் வீழ்ந்தால் வெற்றியே சந்தேகமாகிவிடும். எழுந்து போரிடு; இம்மகா யுத்தத்தின் கனத்த பாரத்தை ஏற்று நடத்து. பிரபுவே! நீ மனம் தளர்ந்தால் வெற்றிக்கு உறுதி இல்லை.”

Verse 286

बालेनापि सता तेन कृतं साहां जनार्दन । “जनार्दन! जब हमलोग वनमें थे, उन दिनों महामनस्वी हिडिम्बाकुमारने बालक होनेपर भी हमारी बड़ी भारी सहायता की थी

சஞ்சயன் கூறினான்—“ஜனார்தனனே! நாம் வனத்தில் இருந்த நாட்களில், உயர்ந்த மனம் கொண்ட ஹைடிம்பகுமாரன் சிறுவனாக இருந்தபோதும் எங்களுக்கு மிகப் பெரிய உதவி செய்தான்.”

Verse 453

सैन्धवो यादवश्रेष्ठ तच्च नातिप्रियं मम । “इसी प्रकार दूसरे महाधनुर्धरोंने सुभद्राकुमारको युद्धमें मार गिराया था। यादवश्रेष्ठ श्रीकृष्ण! अभिमन्युके वधमें जयद्रथका बहुत कम अपराध था

சஞ்சயன் கூறினான்—“யாதவர்களில் சிறந்தவனே! அந்த நிகழ்வில் சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) இருந்தான்; ஆனால் அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிப்பதல்ல. சுபத்ரையின் புதல்வன் அபிமன்யுவின் வதத்தில் ஜயத்ரதனின் குற்றம் ஒப்பிடுகையில் சிறிதே; ஆயினும் அந்தச் சிறு காரணத்தையே போதுமானதாகக் கொண்டு காந்தீவம் தாங்கிய அர்ஜுனன் ஜயத்ரதனை வதைத்தான். இச்செயல் எனக்கு மிக விருப்பமானதல்ல.”

Verse 463

कर्णद्रोणौ रणे पूर्व हन्तव्याविति मे मति: । “यदि पाण्डवोंके लिये अपने शत्रुका वध करना न्याय-संगत है, तो युद्धभूमिमें सबसे पहले कर्ण और द्रोणाचार्यको ही मार डालना चाहिये; मेरा तो यही मत है

சஞ்சயன் கூறினான்—என் தீர்மானப்படி, பாண்டவர்கள் தங்கள் நோக்கத்திற்காக பகைவனை வதம் செய்வது நீதியெனக் கருதப்படின், போர்க்களத்தில் முதலில் வீழ்த்தப்பட வேண்டியோர் கர்ணனும் துரோணாசாரியரும் ஆவர்; இதுவே என் உறுதியான கருத்து.

Verse 473

एतौ रणे समासाद्य समाश्चस्त: सुयोधन: । “पुरुषोत्तम! ये कर्ण और द्रोण ही हमारे दुःखोंके मूल कारण हैं। रणभूमिमें इन्हींका सहारा लेकर दुर्योधनका ढाढ़स बँँधा हुआ है

சஞ்சயன் கூறினான்—போரில் அந்த இருவரையும் எதிர்கொண்டபின் சுயோதனன் (துரியோதனன்) திடமுடன் நின்றான். கர்ணனும் துரோணனும் நம் துயரங்களின் வேர் என அவன் எண்ணினாலும், போர்க்களத்தில் அவர்களையே சார்ந்தே அவன் துணிவு நிலைத்திருந்தது.

Verse 526

वृत:ः शिखण्डी त्वरितो राजानं पृष्ठतो5न्वयात्‌ । तदनन्तर शिखण्डी

சஞ்சயன் கூறினான்—அதன்பின் சிகண்டி விரைவாக, ஆயிரம் தேர்கள், மூன்றுநூறு யானைகள், ஐந்தாயிரம் குதிரைகள், மேலும் பாஞ்சாலர் மற்றும் பிரபத்ரகர் படைகளுடன் சூழப்பட்டவனாய், அரசன் யுதிஷ்டிரனின் பின்னால் நெருங்கிப் பின்தொடர்ந்தான்.

Verse 533

पज्चाला: पाण्डवाश्वैव युधिष्ठिरपुरोगमा: । तब पांचालों और पाण्डवोंने युधिष्ठिरको आगे करके कवच आदिसे सुसज्जित हो डंके पीटे और शंख बजाये

சஞ்சயன் கூறினான்—பாஞ்சாலரும் பாண்டவரும் யுதிஷ்டிரனை முன்னணியில் வைத்து, கவசம் முதலியவற்றால் ஆயத்தமாய் முன்னேறினர்; அவர்கள் போர்முரசுகளை முழக்கி, சங்குகளை ஊதினர்.

Verse 573

अभिगम्याब्रवीद्‌ व्यासो धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम्‌ । धर्मराज युधिष्ठिरका संकल्प (विचार-शक्ति) शोकसे नष्ट-सा हो गया था। वे क्रोधकी आगमें जलते हुए-से जान पड़ते थे। उन्हें सूतपुत्रके वधकी इच्छासे सहसा जाते देख महर्षि व्यास उनके समीप प्रकट हो गये और इस प्रकार बोले

சஞ்சயன் கூறினான்—தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனின் உறுதி துயரால் சிதைந்ததுபோல் இருந்தது; அவன் கோபத்தின் தீயில் எரிகின்றவனெனத் தோன்றினான். சூதபுத்திரன் (கர்ணன்) வதம் செய்யும் வேட்கையால் அவன் திடீரெனப் புறப்படக் கண்ட மகரிஷி வியாசர் அருகே தோன்றி இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 583

सव्यसाचिवधाकाडुभक्षी शक्ति रक्षितवान्‌ हि सः | व्यासने कहा--राजन्‌! बड़े सौभाग्यकी बात है कि संग्राममें कर्णका सामना करके भी अर्जुन अभी जीवित हैं; क्योंकि उसने उन्हींके वधकी इच्छासे अपने पास इन्द्रकी दी हुई शक्ति रख छोड़ी थी

வியாசர் கூறினார்—அரசே! போர்க்களத்தில் கர்ணனை எதிர்கொண்டபோதும் சவ்யசாசி அர்ஜுனன் இன்னும் உயிருடன் இருப்பது பெரும் பாக்கியம். ஏனெனில் அவனை வதம் செய்யும் ஆசையால் கர்ணன் இந்திரன் அளித்த தெய்வீக சக்தி ஆயுதத்தை அதற்காகவே தன்னிடத்தில் பாதுகாத்து வைத்திருந்தான்.

Verse 2736

ब्रह्महत्या फलं तस्य यै: कृतं नावबुध्यते । “महाबाहो! मुझे धर्मकी श्रेष्ठ गति विदित है। जो मनुष्य किसीके किये हुए उपकारको याद नहीं रखता, उसे ब्रह्महत्याका पाप लगता है

சஞ்சயன் கூறினான்—தனக்குச் செய்யப்பட்ட உதவியை உணராதவனுக்கு பிராமணஹத்தி எனும் பாவத்தின் பலன் வந்து சேரும். மகாபாஹோ! தர்மத்தின் உயர்ந்த வழி எனக்குத் தெரியும்—பிறர் செய்த உபகாரத்தை நினைவில் கொள்ளாதவன் பிரஹ்மஹத்தி பாவத்தில் அகப்படும்.

Verse 4836

तत्रावधीन्महाबाहु: सैन्धवं दूरवासिनम्‌ । “जहाँ द्रोणाचार्यका वध होना चाहिये था तथा जहाँ सेवकोंसहित सूतपुत्र कर्णको मार गिराना चाहिये था, वहाँ महाबाहु अर्जुनने दूर रहनेवाले सिंधुराज जयद्रथका वध किया है

சஞ்சயன் கூறினான்—அங்கே மகாபாஹு அர்ஜுனன், தூரத்தில் ஒதுங்கி நின்ற சைந்தவனை (ஜயத்ரதனை) வதம் செய்தான். துரோணாசாரியர் வீழ வேண்டிய இடத்திலும், சேவகர்களுடன் சூதபுத்திரன் கர்ணன் வீழ வேண்டிய இடத்திலும், தூரத்தில் விலகி நின்ற சிந்து அரசன் ஜயத்ரதனே அர்ஜுனனால் வீழ்த்தப்பட்டான்—போரின் கொடுமையான விநோதம் இதுவே.