Shloka 43
Irāvān-nidhana-anantaraṃ Ghaṭotkaca-nādaḥ
After Irāvān’s fall: Ghaṭotkaca’s roar and the clash with Duryodhana
ततो राज्ञां बहुशतैर्गजाश्वरथयायिभि: । संवृतं समरे भीष्म देवैरपि दुरासदम्
tato rājñāṁ bahuśatair gajāśvarathayāyibhiḥ | saṁvṛtaṁ samare bhīṣmaṁ devair api durāsadam | vāsudevam uvācedaṁ kaunteyaḥ śvetavāhanaḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் யானை, குதிரை, ரதங்களில் வந்த பல நூறு அரசர்களால் சூழப்பட்டு, போரில் தேவர்களுக்கும் எட்டாதவனாகிய பீஷ்மனைப் பார்த்து, வெண்குதிரைத் தேரோட்டம் கொண்ட குந்தீபுத்திரன் அர்ஜுனன் வாசுதேவனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic’s ethical tension: even when a warrior like Bhīṣma is nearly unassailable and backed by many kings, right action in war depends on clear counsel and discernment. Arjuna turning to Kṛṣṇa highlights the dharmic ideal that power alone is insufficient; guidance aligned with righteousness is essential.
Sañjaya describes Bhīṣma in the thick of battle, surrounded by numerous royal fighters on elephants, horses, and chariots. At this moment, Arjuna—identified by his epithet ‘Śvetavāhana’—addresses Kṛṣṇa (Vāsudeva), signaling an imminent strategic or moral exchange in response to Bhīṣma’s formidable presence.