Shloka 46
दुद्रुवुर्भीष्ममेवाजौ रक्षिता दृढ्धन्वना । इनके साथ सात्यकि, चेकितान, ट्रुपदकुमार धृष्टद्युम्न, विराट, ट्रुपद, माद्रीकुमार पाण्डुपुत्र नकुल-सहदेवने भी युद्धमें भीष्मपर ही आक्रमण किया। ये सब-के-सब सुदृढ़ धनुष धारण करनेवाले अर्जुनसे सुरक्षित थे ।। अभिमन्युश्न समरे द्रौपद्या: पठच चात्मजा:
sañjaya uvāca |
dudruvur bhīṣmam evājau rakṣitā dṛḍha-dhanvanā |
sātyakiś cekitānaś ca dhṛṣṭadyumno virāṭ drupado madrī-kumārāḥ pāṇḍu-putrau nakula-sahadevau ca |
abhimanyuś ca samare draupadyāḥ pañca cātmajāḥ ||
போர்க்களத்தில் அவர்கள் அனைவரும் பீஷ்மரையே நோக்கி பாய்ந்தனர். உறுதியான வில்லாளன் அர்ஜுனன் காத்தருள, சாத்தியகி, சேகிதானன், த்ருபதன் மகன் த்ருஷ்டத்யும்னன், விராடன், த்ருபதன், மாத்ரியின் மகன்கள் நகுலன்-சகதேவன், அபிமன்யு, மேலும் த்ரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பீஷ்மர்மேல் தாக்குதல் நடத்தினர்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined collective action under rightful leadership: many warriors coordinate to face an overwhelmingly powerful opponent (Bhīṣma) while remaining protected by a principal defender (Arjuna). Ethically, it reflects kṣatriya-dharma—meeting the foremost threat directly, with strategic unity rather than reckless individualism.
Sañjaya reports that multiple Pāṇḍava-aligned heroes—Sātyaki, Cekitāna, Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa, Drupada, Nakula, Sahadeva, Abhimanyu, and Draupadī’s five sons—charge together at Bhīṣma on the battlefield, doing so under Arjuna’s protection.