Shloka 15
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
रथिन: सादिनश्चापि तत्र तत्र निषूदिता: । दृश्यन्ते बहवो राजन् वेपमाना: समन्ततः
sañjaya uvāca | rathinaḥ sādināś cāpi tatra tatra niṣūditāḥ | dṛśyante bahavo rājan vepamānāḥ samantataḥ | ekaikaṃ tribhir ānarcchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அங்கங்கே பல ரதவீரரும் குதிரை வீரரும் வீழ்ந்தனர்; சுற்றிலும் அவர்கள் நடுங்கி துடித்துக் கொண்டிருப்பது காணப்பட்டது. கழுகிறகுகள் பொருத்தப்பட்ட அம்புகளால் அவன் ஒவ்வொருவரையும் மூன்று அம்புகளால் தாக்கி கடும் வேதனையும் குழப்பமும் பரப்பினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of warfare: martial skill can swiftly translate into mass suffering. Even when framed within kṣatriya-duty, the narrative invites ethical reflection on the human cost of victory and the fragility of life amid violence.
Sañjaya reports to the king that many chariot-warriors and horsemen have been struck down across the field, seen trembling and writhing. The (unnamed in this Sanskrit snippet) warrior attacks each opponent with three feather-fletched arrows, spreading pain and disarray.