Shloka 70
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
तत एवमुवाचार्त: क्रोधपर्याकुलेक्षणम्
tata evam uvācārtaḥ krodha-paryākulekṣaṇam | (śrī-kṛṣṇasya netre krodhena vyāpte bhavataḥ; saḥ phūtkārī sarpa iva dīrgha-niḥśvāsaṃ muñcan) | tasya sakhā arjunaḥ ārta-bhāvena premṇā uvāca— “mahābāho! nivartasva; sva-pratijñāṃ mṛṣā mā kṛthāḥ” |
சஞ்சயன் கூறினான்—அவரை அவ்வாறு கண்டதும், கோபம் நிறைந்த கண்களுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சீறும் பாம்புபோல் நீண்ட, வலிமையான மூச்சுகளை இழுத்தான். அப்போது நண்பன் அர்ஜுனன், துயருற்றிருந்தாலும் அன்புடன் வேண்டினான்—“மகாபாஹோ! திரும்பிவாருங்கள்; உங்கள் பிரதிஞ்ஞை பொய்யாகாதபடி செய்யுங்கள்.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of a pratijñā (solemn vow) and the need to restrain anger even in war. Arjuna appeals to Kṛṣṇa’s integrity: righteous action includes keeping one’s word and not letting wrath drive one into a course that compromises dharma.
Sañjaya describes Kṛṣṇa becoming intensely angry—his gaze disturbed, breathing like a hissing serpent. Seeing this, Arjuna, as Kṛṣṇa’s close friend, speaks affectionately yet urgently, asking him to turn back and not allow his vow to be broken or rendered futile.