Shloka 104
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
नचाश्वमेधैर्बहुभि: फलं सममिदं तव । सक्तुप्रस्थेन विजितो ब्रह्मलोकस्त्वयाक्षय:
na cāśvamedhair bahubhiḥ phalaṃ samam idaṃ tava | saktuprasthena vijito brahmalokas tvayākṣayaḥ ||
மாமனார் கூறினார்—“இந்த தானத்தால் நீ பெற்ற புண்ணியப் பயன் பல அசுவமேத யாகங்களாலும் ஒப்பிட முடியாதது. ஒரு பிரஸ்த அளவு சத்து (வறுத்த யவ மாவு) தானம் செய்ததாலேயே நீ அழியாத பிரம்மலோகத்தை வென்றாய்.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the moral and spiritual value of charity depends primarily on intention, sacrifice, and the giver’s circumstances—not on the external scale of the offering. A modest gift given with genuine self-denial can yield greater merit than grand rituals performed with wealth and display.
A father-in-law addresses the giver and praises the extraordinary fruit of a simple donation—only a prastha of saktu—declaring it superior to the merit of many Aśvamedha sacrifices. He concludes that this act has secured the giver an imperishable attainment, Brahmaloka.