Shloka 20
Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
पशूनां पतये चैव भूतानां पतये नमः । वृषाय मातृभक्ताय सेनान्ये मध्यमाय च
paśūnāṁ pataye caiva bhūtānāṁ pataye namaḥ | vṛṣāya mātṛbhaktāya senānye madhyamāya ca
மாடுமிருகங்களின் ஆண்டவனுக்கும், எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம்; தர்மத்தின் குறியாய் விளங்கும் வृषனுக்கும், தாய்க்கு பக்தியுடையவனுக்கும், தேவர்களின் சேனாதிபதிக்கும், நடுவில் நிற்கும் அந்தர்யாமிக்கும் வணக்கம்।
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dharmic life is rooted in reverence for the divine protector of all beings—one who sustains life (as lord of creatures), embodies righteousness (as the Bull of dharma), honors the Mother principle, leads and orders forces (as commander), and abides within as the central guide (madhyama).
Saṁvarta is offering a sequence of salutations—an invocation that strings together divine epithets. The narrative function is to sanctify the moment through praise, aligning the forthcoming action with cosmic guardianship, righteous order, and inner restraint.