Shloka 6
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
முழு ஆகாயத்தையும் மூடிக்கொண்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களுடன் அவர் அங்கே நின்றார். விஷ்ணுவின் அந்த அதிசயமான, உன்னத வைஷ்ணவ ரூபத்தைப் பார்த்தும், பரமேஸ்வரனைத் தரிசித்தும், பிரம்மரிஷி உத்தங்கன் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்; அந்த பரம தரிசனத்தால் அவன் உள்ளம் நடுங்கியது.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.