Shloka 9
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
व्यास उवाच इत्येवमुक्तो धृतराष्ट्रेण राजन् श्रुत्वा नादं नदतो वासवस्य | तपोनित्यं धर्मविदां वरिष्ठं संवर्त तं ज्ञापयामास कार्यम्
vyāsa uvāca | ityevam ukto dhṛtarāṣṭreṇa rājan śrutvā nādaṃ nadato vāsavasya | tapo-nityaṃ dharma-vidāṃ variṣṭhaṃ saṃvartaṃ taṃ jñāpayāmāsa kāryam ||
வ்யாசர் கூறினார்—அரசே! த்ருதராஷ்டிரன் இவ்வாறு சொன்னபின், மன்னன் மருத்தன் ஆகாயத்தில் முழங்கும் வாசவனின் இடிமுழக்கத்தை கேட்டான். பின்னர் தவத்தில் என்றும் நிலைத்தும், தர்மத்தை அறிந்தோரில் முதன்மையான ஸம்வர்த்தனுக்கு இந்திரன் மேற்கொள்ளும் இச்செயலை அறிவித்தான்.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic model of action: when a higher responsibility arises (here, Indra’s ‘kārya’), the king does not act impulsively but turns to a proven authority in dharma and tapas (Saṃvarta). Ethical governance is shown as alignment with righteous counsel and disciplined wisdom.
After Dhṛtarāṣṭra’s statement, King Marutta hears Indra’s thunder-like sound in the sky, signaling divine involvement. Marutta then conveys Indra’s intended task to the ascetic and eminent dharma-knower Saṃvarta, setting the next action in motion.