Mahabharata — Ashvamedhika Parva, Shloka 10
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
मरुत्त उवाच इममात्मानं प्लवमानमारा- दध्वा दूरं तेन न दृश्यतेड्द्य । प्रपद्ये5हं शर्म विप्रेन्द्र त्वत्तः प्रयच्छ तस्मादभयं विप्रमुख्य
marutta uvāca | imam ātmānaṁ plavamānam ārād dadhvā dūraṁ tena na dṛśyate ’dya | prapadye ’haṁ śarma viprendra tvattaḥ prayaccha tasmād abhayaṁ vipramukhya ||
மருத்தன் கூறினான்—ஓ பிராமணசிறந்தவரே! இந்திரன் தூரத்திலிருந்தே தாக்க முயல்கிறான்; தொலைவழியில் நின்றிருப்பதால் இன்று அவன் உடல் கண்களுக்கு புலப்படவில்லை. ஓ த்விஜோத்தமா! நான் உமது சரணடைந்தேன்; உம்மிடமிருந்தே எனக்கு பாதுகாப்பு வேண்டும்—ஆகையால் எனக்கு அபயதானம் அருள்வீராக. பாருங்கள், வஜ்ரதாரி இந்திரன் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து முன்னே வருகின்றான்; அவனது பயங்கரமான, மனிதரல்லாத சிங்கநாதத்தால் எங்கள் யாகசாலையில் கூடிய அனைவரும் நடுங்குகின்றனர்।
मरुत्त उवाच
Educational Q&A
When confronted by overwhelming power and fear, one should seek rightful refuge (śaraṇāgati) in a protector grounded in dharma; the gift of ‘abhaya’ (fearlessness) is presented as a moral duty of the capable guardian, especially in the context of safeguarding a righteous rite.
King Marutta, conducting a sacrifice, perceives Indra attacking from a hidden distance and approaching with terrifying force. Alarmed, he turns to the foremost brahmin present (the ritual authority) and asks for protection and a formal assurance of safety for himself and the sacrificial assembly.