Shloka 52
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:
ākhyānaṃ ya idaṃ yuktaḥ paṭhet parvaṇi parvaṇi | na mūrkhaṃ janayet putraṃ na bhavec ca nirākṛtiḥ ||
அகஸ்தியர் கூறினார்—ஒழுங்கும் ஒருமுகச் சிந்தனையும் கொண்டு, பர்வம் தோறும் இப்புனித ஆக்யானத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், மூடப் புதல்வனைப் பெறமாட்டான்; அவனும் உடலில் குறைபடவும், நோக்கத்தில் தோல்வியுறவும் மாட்டான்.
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Steady, disciplined recitation of a dharmic narrative is presented as a transformative practice: it cultivates clarity and auspiciousness, leading to worthy offspring and a life free from bodily deficiency or thwarted aims.
Agastya concludes or endorses the value of the preceding sacred account by stating its phala-śruti (promise of results): one who recites it regularly and with focused mind gains tangible and moral benefits.