Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
कदाचिद् विचरन्तस्ते वृक्षैरविरलैवृताम् । शुचिवारिप्रसन्नोदां ददृशु: पद्मिनीं शुभाम्,एक दिन घूमते-फिरते हुए उन महर्षियोंको एक सुन्दर सरोवर दिखायी पड़ा; जिसका जल बड़ा ही स्वच्छ और पवित्र था। उसके चारों किनारोंपर सघन वृक्षोंकी पंक्ति शोभा पा रही थी
kadācid vicarantas te vṛkṣair aviralair vṛtām | śucivāriprasannodāṁ dadṛśuḥ padminīṁ śubhām ||
ஒருநாள் அலைந்து கொண்டிருந்த அவர்கள், அடர்ந்த இடைவிடாத மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு நல்வரமான பத்மினி (தாமரைத் தடாகம்) கண்டனர். அதன் நீர் மிகத் தூய்மையும் புனிதமும் அமைதியும் கொண்டதாக இருந்தது.
भीष्म उवाच
The verse foregrounds purity and auspicious surroundings—clear water and a serene lotus-pond—often used in the Mahabharata as a narrative cue that a morally significant encounter or instruction is imminent; the setting itself reflects dharmic order (śauca, inner and outer cleanliness) and receptivity.
While wandering, the sages come upon a beautiful lotus-pond surrounded by dense trees, with pure and tranquil water; this discovery functions as a scene-setting transition before the next event or discourse.