Shloka 59
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
अथापश्यन् सुपीनांसपाणिपादमुखोदरम् । परिव्रजन्तं स्थूलांगं परिव्राजं शुना सह
athāpaśyan supīnān sa-pāṇi-pāda-mukha-udaram | parivrajantaṁ sthūlāṅgaṁ parivrājaṁ śunā saha ||
அப்போது அந்த ரிஷிகள், ஒரு பரிவ்ராஜகத் துறவி நாயுடன் இங்கும் அங்கும் உலாவுவதைக் கண்டனர். அவன் உடல் மிகத் திடமாக இருந்தது; தோள்கள், கைகள், கால்கள், முகம், வயிறு முதலிய அங்கங்கள் அனைத்தும் அழகாகவும் ஒழுங்காகவும் இருந்தன।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse prepares an ethical lesson: external markers—such as the status of a renunciant or a pleasing, well-formed body—are not sufficient evidence of inner restraint and dharma. True righteousness is assessed by conduct, discipline, and intention rather than appearance.
A group of sages notice a wandering mendicant moving about with a dog. He is described as stout yet well-proportioned in all limbs. This descriptive moment introduces a character whose later actions or examination will clarify the standards of genuine renunciation.