Shloka 137
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
वृषादर्भिप्रयुक्तैषा निहता मे तपोधना: । दुष्टा हिंस्थादियं पापा युष्मान् प्रत्यग्निसम्भवा
vṛṣādarbhiprayuktaiṣā nihatā me tapodhanāḥ | duṣṭā hiṃsthād iyaṃ pāpā yuṣmān pratyagnisambhavā ||
சுனஃசகன் கூறினான்—காளையும் தர்பைப் புல்லும் கொண்டு செய்த பிரயோகத்தால் இவள் என் தவச்செல்வம், கடினமாக ஈட்டிய புண்ணியத்தை அழித்தாள். அக்னியில் பிறந்த இப் பாவி கொடியவள், வன்முறையாள்; என்னைத் துன்புறுத்தி, உங்கள்மீதும் தீங்கு எண்ணுகிறாள்.
शुन:सख उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical gravity of harming ascetic merit (tapas) through malicious or ritualized means: spiritual wealth is portrayed as precious, and its destruction is condemned as wickedness (duṣṭatā, pāpatā), inviting moral accountability.
Śunaḥsakha laments that a fire-born woman has ruined his accumulated tapas, allegedly using a bull and darbha grass as instruments. He denounces her as sinful and warns that her hostility is directed toward the listeners as well.