Shloka 513
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
अस्येदानीं वधादद्य भविष्याम्यनृण: पितु: । इतना ही नहीं
asyedānīṁ vadhād adya bhaviṣyāmy anṛṇaḥ pituḥ |
பீஷ்மர் கூறினார்— “இவனை இன்று கொன்றால், இறுதியாக நான் தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன். அதுமட்டுமல்ல—இவன் மகன்கள் காசி நாட்டின் முழு அரசையும் அழித்து, சேமித்திருந்த ரத்தினக் களஞ்சியத்தையும் கொள்ளையிட்டனர். அகந்தையால் மயங்கிய அந்த அரசனின் நூறு மகன்களையும் நான் ஏற்கெனவே கொன்றுவிட்டேன்; இவர்கள் மட்டுமே மீதமுள்ளனர். இப்போது இவர்களையும் கொன்றால், தந்தைக்கடனிலிருந்து நான் விடுபடுவேனா?”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames violence within the moral language of ṛṇa (obligation): Bhīṣma interprets his duty to his father as a binding debt that can be ‘discharged’ through decisive action. It highlights the tension between personal vows/filial duty and the ethical weight of killing, especially when justified as restoring order after plunder and arrogance.
Bhīṣma speaks about completing an act of retribution: after the king’s sons have ravaged Kāśī and looted treasures, he claims to have already killed a hundred of them, with only a few remaining. He considers killing the rest ‘today’ so that he may become anṛṇa—free of his debt to his father.