Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 50
आनुृशंस्यपरैर्भाव्यं सदैव नियतात्मभि: । ब्रह्मण्यैर्धर्मशीलैश्व तपोनित्यैश्ष भारता:
ānṛśaṃsyaparair bhāvyaṃ sadaiva niyatātmabhiḥ | brahmaṇyair dharmaśīlaiś ca taponityaiś ca bhāratāḥ ||
ஓ பரதவம்சத்தாரே! தன்னடக்கம் உடையோர் எப்போதும் அனைவரிடமும் கருணையும் மென்மையும் கொண்டு நடக்க வேண்டும்; மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்; பிராமணபக்தியுடன், தர்மத்தில் நிலைத்து, தவத்தில் எந்நாளும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dharmic life rests on three pillars: compassion toward others (ānṛśaṃsya), inner restraint (niyatātmā—control of mind and senses), and sustained religious-ethical discipline—reverence for Brahmins/sacred learning, righteous conduct, and regular tapas.
Vaiśampāyana, as narrator, conveys a normative instruction addressed to the Bhāratas: a concise ethical exhortation within Anuśāsana-parvan’s broader discourse on right conduct, emphasizing how those committed to dharma should behave.