Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—பலவண்ணத் தாதுக்களால் அழகுபெற்ற விந்திய மலை—தீர்த்தங்கள் நிறைந்ததும் மூலிகைகள் வளமானதும்; மேலும் மேரு, மஹேந்திர, மலய, வெள்ளியால் மூடப்பட்ட ச்வேத மலை—இவை அனைத்தும் எங்களை காக்கட்டும். இப்பகுதியில் மலைகளும் தீர்த்தங்களும் தர்மத்தின் நிலையான ஆதாரங்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றன; அந்த நினைவே பாதுகாப்புக் கவசமாக அமையட்டும் என்பதே நோக்கம்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.