Shloka 58
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
शिखी मुण्डी जटी ज्वाली मूर्तिजो मूर्द्धनो बली । वेणवी पणवी ताली खली कालकटंकट:
śikhī muṇḍī jaṭī jvālī mūrtijo mūrdhano balī | veṇavī paṇavī tālī khalī kāla-kaṭaṅkaṭaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்—அவன் சிகைதாரியும், மொட்டையனும், சடையனும், தீப்பொறிபோல் ஜ்வலிப்பவனும்; உடலுருவில் வெளிப்படுபவன்; தலைச்சிகரத்தில் (உயர்ந்த மையத்தில்) தியானிக்கத்தக்கவன்; வல்லவன். அவனே புல்லாங்குழல் வாசிப்பவன், பறை/பணவம் முழக்குபவன், தாளம் காப்பவன்; அவனே களத்தின் ஆண்டவன்; காலன் (யமன்) வல்லமையையும் மறைக்கும் ஒருவன்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to show the one divine reality as present across all āśramas (householder, renunciant, forest-dweller, student) and across sacred and worldly domains (ritual fire, meditation, music, agriculture), culminating in transcendence over Kāla/Yama—implying that true divinity pervades every legitimate mode of dharmic life and surpasses death.
Vāyudeva is speaking and praising the deity through a litany of names/attributes. The speech functions as a devotional identification: the praised figure can appear in multiple social-religious forms and activities, and is ultimately the supreme power who can conceal or overcome Death.