Shloka 5
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
श्रुतै: सर्वत्र जगति ब्रह्मलोकावतारितै: । सत्यैस्तत् परमं ब्रह्म ब्रह्म॒प्रोक्ते सनातनम्
śrutaiḥ sarvatra jagati brahmalokāvatāritaiḥ | satyais tat paramaṃ brahma brahma-prokte sanātanam ||
வாயு கூறினார்—இந்த நாமங்கள் பிரம்மலோகத்திலிருந்து இறக்கப்பட்டவை; உலகமெங்கும் பக்தியுடன் மரியாதையாய் கேட்கப்படுகின்றன; இவை உண்மையும் தவறாதவையும். இதுவே பரம்பிரம்மம்—பிரம்மா தாமே உரைத்த சனாதன ஸ்தோத்திரம். ஆகவே இந்நாமங்கள் सिद्धமெனக் கருதப்படுகின்றன; எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லவை. யதுகுலத் திலகனே ஸ்ரீகிருஷ்ணா! பிரம்மோक्तமான இந்தப் பழமையான சிவஸ்தோத்திரம் பிற ஸ்தோத்திரங்களைக் காட்டிலும் மேன்மை உடையது; வேதமயமும், ஸ்துதிகளில் முதன்மையும்; இது ஸ்வர்கம் அளிப்பது, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்வது, மங்களம் தருவது. இதை நான் உனக்குச் சொல்வேன்—என் வாயிலிருந்து கவனமுடன் கேள்; நீ மகாதேவனின் பக்தன்; ஆகவே சிவச్వరூபமான இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Sacred names and hymns, when grounded in truthful tradition and transmitted from authoritative sources, are presented as spiritually efficacious—bringing auspiciousness and benefit to all beings—and as pointing toward the supreme reality (paramaṃ brahma).
Vāyu addresses Kṛṣṇa and introduces an ancient Śiva-hymn said to have been spoken by Brahmā and brought down from Brahmaloka; he urges Kṛṣṇa to listen attentively and accept this foremost stotra as an act of devotion to Mahādeva.