Shloka 4
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यथोक्ति: साधुभि: ख्यातैर्मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभि: | प्रवरं प्रथम स्वर्ग्य सर्वभूतहितं शुभम्
yathoktiḥ sādhubhiḥ khyātair munibhis tattvadarśibhiḥ | pravaraṃ prathamaṃ svargyaṃ sarvabhūtahitaṃ śubham ||
வாயு கூறினார்—புகழ்பெற்ற சாதுக்களும் தத்துவம் காணும் முனிவர்களும் உரைத்ததுபோல, இந்த ஸ்தோத்திரம் சிறந்ததும் முதன்மையானதும் ஆகும். இது ஸ்வர்க்கம் அளிப்பது; எல்லா உயிர்களுக்கும் நலன் தருவது; மங்களகரமானது.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the ethical and spiritual value of a sacred hymn: what is affirmed by truth-seeing sages is to be regarded as foremost, auspicious, and universally beneficial—devotion is framed not as private gain alone but as welfare for all beings.
Vāyu introduces and authorizes a hymn (stotra), emphasizing that it has been properly taught by renowned sages and is therefore supreme—capable of granting heavenly merit and bringing auspicious benefit to all creatures.