Shloka 32
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
जटी चर्मी शिखण्डी च सर्वाड्र: सर्वभावन: । हरश्न हरिणाक्षश्न सर्वभूतहर: प्रभु:
jaṭī carmī śikhaṇḍī ca sarvāḍraḥ sarvabhāvanaḥ | haraśna hariṇākṣaśna sarvabhūtaharaḥ prabhuḥ ||
வாயு கூறினான்— அவர் ஜடாமுடியன், தோல் ஆடை தரித்தவன், சிகை உடையவன்; அபிஷேகத் திரவத்தால் எப்போதும் ஈரமாய், அனைவரையும் போஷிப்பவன். ஹரனுக்கு (சிவனுக்கு) அர்ப்பணித்த ஹவியையும், ஹரிக்கு (விஷ்ணுவுக்கு) அர்ப்பணித்த ஹவியையும் அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறான்; கால முடிவில் எல்லா உயிர்களையும் அகற்றும் ஆண்டவன் அவனே.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological vision of the Supreme as both ascetic and cosmic ruler—one who sustains all beings yet also withdraws them at the end—while implying a unifying reverence that encompasses both Hara (Śiva) and Hari (Viṣṇu).
Vāyu is describing the Lord through a string of epithets: outward marks of asceticism (matted hair, hide-garment, crest) alongside cosmic functions (universal nourishment and final withdrawal), and he frames the deity as one who ‘consumes’ offerings associated with both Śiva and Viṣṇu.