Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்— அவர் நிலைத்தவன், அசையாதவன், ஆண்டவன்; லயத்தை நிகழ்த்துவதால் அச்சமூட்டுபவன்; மிகச் சிறந்தவன்; வரம் அளிப்பவன்; பரமனும் தேர்ந்தெடுக்கத் தகுதியான உத்தமனும் ஆவான். அவர் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா; எங்கும் புகழ்பெற்றவன்; அவர் அனைத்தும்—பிரபஞ்சமெங்கும் பரவி நிற்பவன்; அனைத்தையும் படைப்பவன்; மேலும் ‘பவ’—எல்லா உயிர்களும் தோன்றும் மூலாதாரம்—அவனே.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.