Shloka 121
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
७४३ नित्य आत्मसहाय:--आत्माकी सदा सहायता करनेवाले
āṣāḍhaś ca suṣāḍhaś ca dhruvo ’tha hariṇo haraḥ | vapur āvartamānebhyo vasuśreṣṭhī mahāpathaḥ ||
வாயுதேவன் கூறினான்—அவன் ஆஷாடனும் சுஷாடனும்; நிலைத்த பொறுமையை அருள்பவனும் அதின் உருவுமாய் இருப்பவனும். அவன் துருவன்—அசையாத நித்தியன்; ஹரிணன்—தூயவன், களங்கமற்றவன்; ஹரன்—பாவத்தை அகற்றுபவன். உலகச் சுழலில் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிவருவோர்க்கு அவன் புதிய உடலை அளிக்கிறான். அவனே வசுஶ்ரேஷ்டன்—மோக்ஷமே எனும் பரமச் செல்வம்—அவனே மகாபதம், எல்லாத் துயரத்தையும் கடந்துசெல்லும் உத்தம வழி।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme through epithets that highlight ethical and spiritual ideals: steadfast endurance, purity, and the removal of sin. It frames liberation as the highest wealth and presents the Divine as the supreme path leading beyond the recurring cycle of return (saṃsāra).
Vāyudeva is reciting a sequence of divine names (stuti) describing the Lord’s qualities and salvific role—especially His power to purify, sustain beings through repeated worldly cycles, and guide them toward the highest goal.