Shloka 97
शुभाड़ो लोकसारज्भ: सुतन्तुस्तन्तुवर्धन: । इन्द्रकर्मा महाकर्मा कृतकर्मा कृतागम:
bhīṣma uvāca |
śubhāṅgo lokasāra-grāhyaḥ sutantuḥ tantu-vardhanaḥ |
indrakarmā mahākarmā kṛtakarmā kṛtāgamaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் சுபாங்கன்: நல்விளைவு தரும் அழகிய அங்கங்களையுடையவர்; உலகங்களின் சாரத்தை உணர்பவர். அவரது பிரபஞ்சத் தந்தி நன்கு நெய்யப்பட்டு விரிந்தது; அந்தத் தந்தியையே அவர் இடையறாது வளர்த்திடுபவர். அவரது செயல்கள் இந்திரனுக்கு ஒப்பானவை; அவரது முயற்சிகள் மகத்தானவை. அவர் க்ருதகர்மா—செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் நிறைவேற்றியவர்—ஆயினும் க்ருதாகம: உலகத்தைப் பாதுகாக்கவும் ஒழுங்கை நிலைநாட்டவும் காலத்திற்கேற்ப மீண்டும் வெளிப்படுபவர்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the supreme protector as the upholder of cosmic order: beautiful and auspicious in form, grasping the essence of existence, sustaining and expanding the world’s underlying ‘thread’ (tantu). Ethically, it frames ideal sovereignty as protective, orderly, and purposeful—mighty in action yet complete in duty, acting for the world’s welfare.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine epithets (a praise-list) describing the Lord’s qualities. Here he highlights the deity’s world-sustaining power, Indra-like protective deeds, and the idea of purposeful ‘coming’—manifesting when necessary to accomplish fitting tasks for maintaining dharma.