Shloka 50
अशोकस्तारणस्तार: शूर: शौरिजनिेश्वर: । अनुकूल: शतावर्त: पद्मी पद्मनिभेक्षण:
aśokas tāraṇas tāraḥ śūraḥ śaurir janeśvaraḥ | anukūlaḥ śatāvartaḥ padmī padmanibhekṣaṇaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் அசோகரன், எல்லாச் சோகங்களும் அற்றவன்; தாரணன், சம்சாரக் கடலைக் கடத்துபவன்; தாரன், பிறப்பு-மூப்பு-மரணம் எனும் அச்சத்திலிருந்து மீட்பவன். அவர் சூரன்; சௌரி (வசுதேவனின் புதல்வன்); ஜனேஸ்வரன், எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன். அவர் அனுகூலன், உள்ளுறை ஆத்மாவாக அனைவருக்கும் உகந்தவன்; சதாவர்த்தன், தர்மரட்சைக்காக நூற்றுக்கணக்கான அவதாரங்கள் எடுப்பவன்; பத்மி, தாமரைத் தாங்குபவன்; பத்மநிபேக்ஷணன், தாமரைபோல் மென்மையான பார்வையுடையவன்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme Lord through epithets that emphasize ethical and spiritual assurance: the divine is sorrowless and removes sorrow, rescues beings from the cycle of birth-aging-death, remains benevolent to all as the inner Self, and repeatedly manifests to protect dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and extols the Lord by reciting a sequence of divine names/attributes. This verse is part of that litany, identifying the deity (commonly understood as Viṣṇu/Kṛṣṇa) as protector, savior, and compassionate ruler.