Shloka 27
सर्वगः सर्वविद्धानुर्विष्वक्सेनो जनार्दन: । वेदो वेदविदव्यज्जी वेदाड़ो वेदवित् कवि:
sarvagaḥ sarvavid dhānur viṣvakseno janārdanaḥ | vedo vedavid avyajī vedāṅgo vedavit kaviḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் சர்வகன்—காரணரூபமாக எங்கும் வியாபித்தவன்; சர்வவித் தானு—அனைத்தையும் அறியும் ஒளிச்சொரூபன்; விஷ்வக்சேனன்—பகைச் சேனையைச் சிதறடிப்பவன்; ஜனார்தனன்—பக்தர்கள் உலக நலமும் பரம நலமும் வேண்டி அணையும் இறைவன். அவர் வேதமே; வேதவித்—வேதத்தையும் அதன் பொருளையும் யதார்த்தமாக அறிபவன்; அவ்யங்க்யன்—எந்தவிதத்திலும் குறையில்லாத முழுமை; வேதாங்கன்—வேதங்கள் அவரது அங்கங்களாய் உள்ளன; வேதவித்—வேதங்களை ஆராய்பவன்; கவி—சர்வஞ்ஞ த்ருஷ்டா.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme Lord (Viṣṇu/Janārdana) is simultaneously the protector in worldly struggle and the very ground of sacred knowledge. Ethical life (dharma) is anchored in devotion to the all-knowing, all-pervading source of the Veda, who grants both abhyudaya (worldly flourishing) and niḥśreyasa (ultimate liberation).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction through praise of Nārāyaṇa/Viṣṇu using a chain of epithets. This functions as a devotional and doctrinal affirmation within his teachings, presenting the Lord as the refuge and the authority behind Vedic dharma.