Shloka 109
सनात् सनातनतम:ः कपिल: कपिरप्यय: । स्वस्तिद: स्वस्तिकृत् स्वस्ति स्वस्तिभुक् स्वस्तिदक्षिण:
sanāt sanātanatamaḥ kapilaḥ kapir apyayaḥ | svastidaḥ svastikṛt svasti svastibhuk svastidakṣiṇaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் ஆதியற்றவர்; எல்லாவற்றிலும் மிகப் பழமையானவர்; அவர் கபிலரும், கபியும்; அனைத்துலகமும் இறுதியில் லயமடையும் பரம அப்யயமும் அவரே. அவர் மங்கள நலனை அளிப்பவர்; சரணடைந்தோரின் நலத்தைச் செய்பவர்; அவர் தாமே நலமூர்த்தி; பக்தர்களின் உச்ச நன்மையைப் பாதுகாப்பவர்; நலத்தை விரைந்து, முழுத் திறனுடன் அருள்பவர்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as timeless and primordial, the source and end of the cosmos (apyaya), and as the active giver, maker, and protector of auspicious welfare (svasti) for those who take refuge—linking metaphysical supremacy with ethical benevolence toward devotees.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by reciting divine names (a hymn-like enumeration). Here he strings together epithets emphasizing the Lord’s eternity, cosmic role in dissolution, and His power to grant and safeguard auspicious well-being.